Choroba Dühringa - inna postać celiakii
Oliwia Kaczmarek
2026-03-17
5 min. czytania
1 / 1
1 zdjęcie
197
W ciągu ostatnich lat zaobserwowano wzrost wiedzy na temat przebiegu i zarządzania celiakią. Celaikia jest schorzeniem autoimmunologicznym, w którym organizm po kontakcie z białkiem zbóż (glutenem) reaguje agresywnie na komórki jelitowe, co prowadzi do utraty kosmków jelitowych. Jedyną efektywną metodą leczenia celiakii jest przestrzeganie przez całe życie ścisłe diety bezglutenowej. Niewielu jednak jest świadomych tego, że nie tylko celiakia jest związana z nieprawidłową reakcją na gluten - do tej samej grupy chorób należy także choroba Dühringa.
Zdefiniowanie choroby Dühringa
Opisana po raz pierwszy pod koniec XIX wieku, choroba Dühringa, podobnie jak celiakia, jest zaburzeniem autoimmunologicznym. Charakteryzuje się ona głównie bardzo swędącymi zmianami skórnymi (takimi jak pęcherzyki i guzki) oraz enteropatią zależną od glutenu, która zazwyczaj nie przejawia się klinicznie lub objawia się w niewielkim stopniu. Opryszczkowe zapalenie skóry należy do chorób przewlekłych z okresami zaostrzeń i remisji. Często występuje ono również razem z innymi chorobami związanymi z autodestrukcją organizmu, takimi jak toczeń rumieniowaty układowy, cukrzyca typu 1 czy choroba Hashimoto. Choroba Dühringa może być rozpoznana w każdym etapie życia, dotyka jednak najczęściej dzieci i młodych ludzi, a rzadziej osób dorosłych i starszych. Mężczyźni są bardziej narażeni na zachorowanie niż kobiety.
Choroba Dühringa – objawy
Podstawowym objawem choroby Dühringa jest występowanie na skórze plamek, guzków lub pęcherzyków, które powodują świąd i czasami uczucie bólu. W rezultacie na ciele mogą pojawić się dodatkowe rany i uszkodzenia skóry spowodowane drapaniem. Zmiany są zwykle niewielkie i nie obserwuje się rozległych pęcherzy. Zmiany lokalizują się symetrycznie, najczęściej na przedramionach, łokciach, kolanach, ale również w okolicach pośladków, dolnej części kręgosłupa, łopatek, barków i na skórze głowy. Ponadto u osób chorych występują zaburzenia jelit związane ze spożywaniem glutenu. Mogą one być jednak ukryte, a objawy ze strony przewodu pokarmowego (biegunka, wzdęcia itp.) pojawią się tylko po nadmiernym spożyciu glutenu i dotyczą jedynie około 10–20% wszystkich pacjentów.
Rozpoznawanie choroby Dühringa
Jeśli podejrzewa się występowanie opryszczkowatego zapalenia skóry, przeprowadza się badanie zwane biopsją, które polega na pobraniu próbki tkanki ze zmienionej skóry i jej analizie. W przypadku choroby Dühringa, pobiera się zdrową skórę znajdującą się nie dalej niż 1 centymetr od zmiany skórnej (często biopsję przeprowadza się w obrębie karku). Analiza próbki pozwala potwierdzić występowanie tego schorzenia w niemal 100% - stwierdza się obecność złogów IgA w skórze właściwej, charakterystycznych dla choroby Dühringa. Dodatkowo, wykonuje się oznaczenie przeciwciał przeciwko endomysium, które pozwala ocenić zaburzenia jelitowe.
Terapia choroby Dühringa – stosowanie leczenia
Leczenie choroby Dühringa może obejmować różne metody, włączając farmakoterapię i zmiany w stylu życia. W farmakoterapii wykorzystuje się głównie dapson – lek o immunosupresyjnym działaniu (zmniejszającym reakcję obronną organizmu). Jest on znany ze swojego bardzo szybkiego działania, co prowadzi do ustąpienia symptomów chorobowych. Jednak nie w każdym przypadku jego stosowanie będzie konieczne, gdyż w wielu przypadkach wprowadzenie odpowiedniego modelu żywienia może doprowadzić do remisji.
