Dieta podczas długotrwałej choroby refluksowej

Zaburzenia zwrotnego odpływu treści żołądkowej są jedną z najbardziej powszechnych dolegliwości układu trawiennego na całym świecie. W 2022 roku, 13% populacji globu skarżyło się na występowanie tej dolegliwości (S. Yuan, S.C. Larsson). W Polsce w 2014 roku, 36% pacjentów zgłaszających się do gastroenterologa otrzymało diagnozę tej choroby (M. Jarosz, A. Taraszewska). Dolegliwość charakteryzuje się nawracającymi epizodami cofania się treści żołądkowej do przełyku, a w niektórych przypadkach nawet do jamy ustnej. Wysoki poziom kwasu żołądkowego prowadzi do odczuwania piekącego bólu w klatce piersiowej oraz nieprzyjemnego posmaku w ustach, co jest potocznie nazywane zgagą. Możliwe są także problemy ze sprawnym połykaniem, chrypka, ból gardła, ciągłe infekcje górnych dróg oddechowych oraz trudności w oddychaniu. Refluks może mieć charakter fizjologiczny, np. podczas ciąży, kiedy to płód naciska na żołądek, powodując cofanie się treści pokarmowej. Po porodzie dolegliwości zwykle ustępują. Jednak stale nawracające epizody refluksu powodują dyskomfort i utrudniają codzienne funkcjonowanie. Jeśli nie zostanie podjęte leczenie, refluks może prowadzić do poważnych konsekwencji zdrowotnych, takich jak zaburzenia połykania czy nowotwór przełyku. Do głównych czynników ryzyka należą: nieprawidłowości anatomiczne i histologiczne (np. Zwężenie przełyku), płeć oraz czynniki środowiskowe – m.in. stres, palenie papierosów i nieprawidłowa dieta. Leczenie refluksu zwykle polega na farmakoterapii inhibitorami pompy protonowej (np. Omeprazolem, pantoprazolem, lanzoprazolem czy esomeprazolem) blokującymi wydzielanie kwasu żołądkowego.