Sok z czarnego bzu: cechy terapeutyczne, zastosowanie i przeciwwskazania

Badania etnofarmakologów pokazały, że wyciąg z czarnego bzu ma właściwości przeciwbakteryjne i przeciwwirusowe.. Kwiaty bzu czarnego kryją w swoim składzie flawonoidy, kwasy fenolowe, trójterpeny i śluzy.. Działają przeciwgorączkowo, napotnie i wspomagają odksztuszanie wydzieliny z oskrzeli.. Wpływają na uszczelnienie ścian naczyń włosowatych prowadząc do poprawy ich elastyczności.. Sok czarnego bzu znakomicie działa z herbatką z lipy czy malin.. W jego owocach znajdziemy m. in. Glikozydy antocyjanowe, pektyny, garbniki, kwasy owocowe, witaminy (szczególnie dużo C i prowitaminy A), sole mineralne (wapń, potas, sód i żelazo), wykazują właściwości moczopędne oraz napotne, lekko przeczyszczają i uśmierzają ból.. Ze względu na przynależność do grupy tzw.. Środków czyszczących krew rekomendowane są jako lek odtruwający i usuwający z naszego organizmu niebezpieczne produkty przemiany materii oraz toksyny nazbierane w przebiegu chorób reumatycznych czy skórnych.. Owoce również używamy w stanach zapalnych żołądka czy jelit oraz w nerwobólach i rwie kulszowej.. Zawierają znaczne ilości przeciwutleniaczy – antocyjanów, zwalczających wolne rodniki.. Zarówno kwiaty jak i owoce mają pozytywny wpływ na układ trawienny i moczowy.. Regulują trawienie, łagodzą wzdęcia i zgagę.. Stosowane są przy problemach z nerkami czy obrzękach.. Wzmacniają błony śluzowe dróg oddechowych, a także sprawiają, że naczynia krwionośne są szczelniejsze co sprzyja mniejszemu rozprzestrzenianiu się szkodliwych drobnoustrojów.

Czarny bez (Sambucus nigra) stanowi cenny surowiec zarówno w dziedzinie pielęgnacji urody, jak i wspomagania zdrowia. Napary z jego kwiatostanów oraz owoców wykazują korzystne działanie w terapii schorzeń układu wydalniczego, a także stanowią istotny element kuracji detoksykacyjnych. W asortymencie aptek zielarskich i sklepów specjalistycznych dostępne są preparaty na bazie czarnego bzu – między innymi kompozycje ziołowe o działaniu wykrztuśnym i łagodzącym suchy kaszel, środki regulujące pracę jelit, maści wspomagające leczenie łuszczycy oraz specyfiki stosowane w infekcjach górnych dróg oddechowych. Bogactwo witaminy C, która wzmacnia strukturę tkanki łącznej i stymuluje syntezę kolagenu, czyni sok z czarnego bzu szczególnie polecanym osobom zmagającym się z problemem cellulitu – zaleca się jego regularne spożywanie w połączeniu z masażami olejkiem elderberry. Ze względu na łagodne właściwości przeczyszczające, ekstrakt z czarnego bzu często wchodzi w skład suplementów wspomagających kontrolę masy ciała. Działanie przeciwzapalne tego roślinnego surowca wykorzystuje się również w płukankach do gardła i jamy ustnej podczas infekcji wirusowych oraz w okładach na powieki w przypadku zapalenia spojówek. Osoby z cerą trądzikową mogą natomiast stosować wodne wyciągi z kwiatów bzu jako tonik łagodzący stany zapalne i zmiany skórne.

Choć powszechnie uważa się, że wyciąg z owoców czarnego bzu jest produktem bezpiecznym dla osób powyżej drugiego roku życia i pozbawionym ograniczeń w stosowaniu, to jednak istnieją istotne wyjątki oraz zasady, których przestrzeganie minimalizuje ryzyko niepożądanych skutków. Wszystkie elementy tej rośliny – od kwiatów po jagody – zawierają związki glikozydowe, takie jak sambunigryna oraz sambucyna, które w nadmiernych dawkach wykazują działanie toksyczne dla organizmu człowieka. Kluczowym zabiegiem neutralizującym ich szkodliwość jest obróbka termiczna: podgrzewanie, gotowanie bez pokrywki czy smażenie prowadzi do rozkładu tych substancji. Spożywanie surowych, niedojrzałych owoców bezpośrednio z krzewu stanowi najczęstszą przyczynę zatruć. Do charakterystycznych symptomów intoksykacji należą: ogólne osłabienie, tachykardia, duszności oraz zaburzenia rytmu oddechowego, a także dolegliwości neurologiczne (bóle i zawroty głowy), nudności, wymioty oraz biegunka. W przypadku wystąpienia tych objawów konieczna jest natychmiastowa interwencja medyczna, w tym prowokowanie wymiotów oraz przygotowanie się na ewentualne płukanie żołądka w warunkach szpitalnych. Przygotowanie domowego soku z czarnego bzu nie jest skomplikowane: owoce poddaje się blanszowaniu, następnie miażdży i przeciska przez gazę, a uzyskany płyn łączy się z miodem w stosunku 1:10. Gotowy produkt przechowuje się w szczelnie zamkniętych, zaciemnionych butelkach. Zalecane dawkowanie to 2–3 porcje dziennie po 200 ml rozcieńczonego napoju (50 g koncentratu na szklankę ciepłej wody), szczególnie w okresie infekcji wirusowych, dolegliwości trawiennych czy nerwobólów. Historycznie sok ten uważany był za uniwersalne remedium na większość schorzeń; obecnie docenia się go przede wszystkim za właściwości immunomodulujące. Choć cena gotowego produktu może wydawać się wysoka, to ze względu na niskie dzienne zapotrzebowanie inwestycja ta okazuje się opłacalna z perspektywy prozdrowotnej.