Strategie żywieniowe w terapii intensywnej oraz opiece paliatywnej u pacjentów onkologicznych w stanie zaawansowanym
Wojciech Wiśniewski
2026-03-25
3 min. czytania
1 / 1
1 zdjęcie
217
U pacjentów z rozpoznaniem nowotworu w stadium zaawansowanym częstym zjawiskiem są poważne komplikacje związane z procesem odżywiania. Według danych epidemiologicznych, ponad cztery piąte chorych boryka się z ciężkim niedożywieniem oraz zespołem anoreksji-kacheksji, których podłożem są: upośledzony apetyt, dysfunkcje w odbiorze smaku, trudności w spożywaniu posiłków – zarówno jako bezpośredni skutek postępu choroby nowotworowej, jak i uboczne działanie stosowanych procedur terapeutycznych, w tym chemioterapii czy radioterapii.
Leczenie żywieniowe w oddziale intensywnej terapii
Pacjenci, którzy nie są w stanie odżywiać się w sposób naturalny, spodziewany jest u nich brak możliwości włączenia żywienia doustnego w ciągu 7 dni, a choremu zagraża niedożywienie, są leczeni żywieniowo.. Na oddziałach intensywnej terapii u każdego chorego, u którego nie można włączyć diety doustnej pokrywającej 100% zapotrzebowania w ciągu trzech dni, wprowadza się leczenie żywieniowe.. Lekarz, w zależności od stanu klinicznego pacjenta i od zachowanych funkcji układu pokarmowego, wybiera sposób leczenia żywieniowego (dojelitowo, pozajelitowo).. Istnieje kilka metod podania diety w zależności od miejsca dostępu (żywienie dożołądkowe, dojelitowe, dożylne).. W metodzie bolusów dawki pokarmu zwiększa się stopniowo do 200 ‑ 500 ml na porcję, a każdą porcję podaje się przez około 10 ‑ 30 minut.. Natomiast wlew ciągły stosuje się w żywieniu dojelitowym z dostępem do jelita cienkiego oraz dożylnie.. Leczenie zawsze rozpoczyna się od diety standardowej, stopniowo zwiększając objętość i stężenie.. We wczesnej fazie choroby podaje się 20 ‑ 25 kcal/kg/dobę, w fazie anabolicznej zwiększa się kaloryczność do 25 ‑ 30 kcal/kg/dobę, a pacjenci wyniszczeni przyjmują również około 25 ‑ 30 kcal/kg/dobę.
Leczenie żywieniowe w opiece paliatywnej
Osoby w ostatnich stadiach chorób, zwłaszcza chorób onkologicznych, są skrajnie wyniszczeni.. Postępowanie terapeutyczne powinno być wieloczynnikowe, które zapobiegać powinno dalszemu niedożywieniu.. W zależności od stanu i niedożywienia pacjenta określa się niedobory i zapotrzebowanie na składniki odżywcze, które zazwyczaj podawane są drogą dojelitową lub dożołądkową, jako uzupełnienie doustnego podawania pokarmu (jeśli to możliwe), a w ciężkich przypadkach stosuje się leczenie żywieniowe pozajelitowe.. W opiece paliatywnej żywienie dojelitowe powinno być stosowane w celu zmniejszenia utraty masy ciała tak długo, jak pozwala na to pacjent i do chwili rozpoczęcia fazy umierania.. Pewne kryteria stosowane w opiece paliatywnej określają możliwość rozpoczęcia leczenia żywieniowego.. Uzasadnione jest wprowadzenie terapii żywieniowej, jeśli oczekiwana długość przeżycia pacjenta wynosi około 2 ‑ 3 miesięcy.. Jednak jest to decyzja trudna i wymaga konsultacji specjalistów.. Rozpoczęcie leczenia żywieniowego powinno mieć miejsce jeszcze zanim dojdzie do wyniszczenia organizmu i kiedy są ku temu wskazania.. Interwencja żywieniowa każdorazowo powinna być dogłębnie przemyślana i wprowadzona na tyle wcześnie, by zapobiec ewentualnym następstwom choroby i wyniszczeniu organizmu.. Leczenie żywieniowe ma na celu uzupełnienie niedoborów lub całkowite pokrycie zapotrzebowania organizmu na pożywienie i składniki odżywcze.. Szczególnie ważną rolę odgrywa na oddziałach intensywnej terapii i w opiece paliatywnej.
Tagi
