Rosnąca liczba osób zmagających się z konsekwencjami nadmiernej masy ciała podejmuje decyzję o podjęciu działań mających na celu poprawę kondycji fizycznej. W większości przypadków pierwszym krokiem jest skorzystanie z usług trenera personalnego lub dietetyka, a w sytuacjach skrajnych – konsultacja lekarska. Osoby, dla których estetyka ciała jest priorytetem, często próbują samodzielnie wprowadzić zmiany w diecie i aktywności fizycznej. W sieci dostępnych jest wiele porad dotyczących redukcji wagi, a niniejszy artykuł skupia się na kluczowych aspektach tego procesu.
Zapotrzebowanie kaloryczne mężczyzny
Być może dietoterapia otyłych kobiet jest trudniejsza, ze względu na nieco bardziej „skomplikowany” układ hormonalny, jednak zaspokojenie zapotrzebowania organizmu męskiego na wszystkie potrzebne składniki odżywcze, również może czasem sprawić trudność.. Szacuje się, że mężczyźni mają większy wydatek energetyczny spoczynkowy i całkowity, co wynika między innymi z różnic w składzie ciała.. Zapotrzebowanie energetyczne na utrzymanie masy i składu ciała oraz wydolności we wszelkiej aktywności dorosłego mężczyzny znacznie różni się dla każdego z osobna w zależności od szeregu czynników.. Na wielkość zapotrzebowania energetycznego składa się głównie podstawowa przemiana materii (energia na utrzymanie funkcji fizjologicznych), termiczny efekt pożywienia (energia na trawienie) oraz wydatki energetyczne związane z aktywnością fizyczną.. Jest kilka metod oszacowania zapotrzebowania energetycznego.. Należy zwrócić uwagę na to, iż zawsze będą to tylko szacunki i nie sposób bez odpowiedniego sprzętu analitycznego obliczyć dokładnego zużycia energii przez organizm.. Na szczęście poprzez obserwację zmian masy ciała, kompozycji sylwetki, czy ogólnego samopoczucia łatwo jest dostosować ilość spożywanych kalorii do zapotrzebowania i celu, do którego się dąży.. Jedną z powszechnie stosowanych przez dietetyków metod na obliczenie podstawowego zapotrzebowania jest wzór Harris’a i Benedict’a dla mężczyzn:
PPM = 66, 47 + 13, 7M + 5, 0W – 6, 76L
gdzie: M – oznacza masę ciała w kg; W – wzrost w cm; L – wiek w latach.. Wyliczenia te należy uzupełnić o pomnożenie wyniku przez szacunkowy współczynnik aktywności fizycznej o zakresie od około 1, 25 dla bardzo niskiego poziomu aktywności fizycznej, osób niepracujących, ani nie uczących się aż po około 2–2, 25 dla wyjątkowo wysokiego poziomu aktywności zakładającego liczne treningi sportowe na przestrzeni tygodnia oraz pracę fizyczną.
Rozpocząłeś czytanie artykułu PRO
Możesz zapoznać się z pierwszym rozdziałem. Aby przeczytać cały artykuł i odblokować pełną treść, przejdź do konta PRO.