Czy wybór posiłków ma znaczenie w leczeniu bezsenności?

Brak snu może być opisany jako trudności z zasypianiem i/lub utrzymaniem się w stanie snu, przedwczesne przebudzenie się lub odczuwanie subiektywnie złej jakości snu, która negatywnie wpływa na funkcjonowanie w ciągu dnia. Aby sklasyfikować dane zaburzenie snu jako brak snu, powinno ono występować co najmniej trzy razy w tygodniu i prowadzić do zmęczenia, drażliwości, senności w następnym dniu, zaburzeń koncentracji, uwagi i pamięci, lub wyraźnego pogorszenia jakości życia psychicznego i społecznego. Problemy ze snem nie mogą być wynikiem zbyt krótkiego czasu przeznaczonego na sen nocny lub nieodpowiednich warunków sprzyjających oddechowi podczas snu, takich jak hałas, światło, nieodpowiednia temperatura w pomieszczeniu. Częstotliwość występowania braku snu wzrasta wraz z wiekiem, jednak występuje również u dzieci i młodzieży. W przybliżeniu, dotyczy ono niewiele mniej niż 20% dorosłych Polaków, a odsetek może być wyższy u osób starszych i przekraczać 50% (A. Kańtoch 2016). Dane epidemiologiczne dotyczące dzieci są mniej precyzyjne i sugerują występowanie braku snu u od kilku do kilkunastu procent (M. Kaczor, M. Skalski 2016). Brak snu występuje częściej u kobiet, w szczególności samotnych, niż u mężczyzn, a wśród nich grupą ryzyka są bezrobotni (I. Grabska-Kobyłecka, D. Nowak 2014). Polska, gdzie częstość występowania braku snu wynosi 17,6% w próbie reprezentatywnej ludności po 15. roku życia, znajduje się w granicach europejskiego średniego (A. Ostrowska 2018). Są widoczne duże różnice pomiędzy ogółem społeczeństwa a osobami starszymi, co wynika m.in. ze wcześniejszej sytuacji socjoekonomicznej kraju. W krajach europejskich widoczny jest również związek między występowaniem zaburzeń snu a poziomem zamożności społeczeństw. Im wyższe PKB (produkt krajowy brutto) na osobę, tym niższa jest częstość występowania braku snu. Polska w tym zestawieniu wypada niestety najgorzej i jest daleko w tyle za państwami takimi jak Norwegia, Szwecja, Dania, Niemcy czy Holandia (A. Ostrowska 2018).