Zespół biegacza – boczne zaburzenie kolana

Kolano biegacza jest jedną z najczęstszych kontuzji wśród osób ćwiczących.. Jak wskazuje sama nazwa, ten uraz występuje przede wszystkim u zawodników uprawiających dyscypliny lekkoatletyczne, ale jest też bardzo często spotykany wśród pasjonatów kolarstwa, narciarstwa, piłki nożnej i piłki ręcznej.. Najczęściej jest związany ze stopniowym kumulowaniem się efektów intensywnych treningów kończyn dolnych.. To schorzenie jest zaliczane do grupy zespołów przeciążeniowych, które dotyczą pasma biodrowo-piszczelowego.. Wspomniane pasmo nie jest osobną strukturą, ale miejscem przenikania się powięzi szerokiej uda pomiędzy biodrem a kolanem.. W obrębie górnego przyczepu dochodzi do przecięcia się włókien mięśni pośladkowych (wielkiego i średniego) i naprężacza powięzi szerokiej.. Natomiast jego końcowa część jest zlokalizowana w obrębie kłykcia bocznego kości udowej i guzka Gerdy'ego znajdującego się na piszczeli.. Równie częstymi patologiami, które mogą towarzyszyć zespołowi pasma biodrowo-piszczelowego, są konflikt rzepkowo-udowy lub rozmiękanie rzepki.. Nie ulega wątpliwości, że podstawową przyczyną występowania kolana biegacza jest przede wszystkim uprawianie sportu.. Oczywiście wysiłek fizyczny sam w sobie nie powoduje rozwoju choroby.. Kolano biegacza bardzo często powstaje na skutek treningów na nierównej powierzchni, braku rozgrzewki bądź nieprawidłowej techniki jej wykonania, a także niewłaściwie dobranego obuwia lub zastosowania zbyt dużego obciążenia.. Stale powtarzające się mikrourazy bądź nie do końca wyleczone kontuzje również mogą zwiększyć ryzyko rozwoju tej choroby.. Mechanizm kolana biegacza polega na zaburzeniu prawidłowego toru ruchu rzepki, co z czasem powoduje przeciążenie w obrębie stawu rzepkowo-udowego oraz skutkuje stanem zapalnym błony maziowej tego połączenia.. Innymi czynnikami przyczyniającymi się do rozwoju tej patologii stawu kolanowego mogą być stany nadmiernego rozciągnięcia mięśnia czworogłowego uda, wady kończyn dolnych (płaskostopie, zaburzenia statyki stępu, nadmierna pronacja stopy), zaburzenie rytmu rzepkowo-udowego, dysbalans mięśniowy (nadmierne napięcie mięśni trójgłowych łydki przy równocześnie zbyt dużym osłabieniu czworogłowego uda), nadmierna wartość kąta Q oraz nieprawidłowości w biomechanice stawu skokowego.. Oprócz tego istnieją inne czynniki, niezwiązane ze sportem, które mogą zwiększać ryzyko pojawienia się tej kontuzji.. W tym przypadku mowa przede wszystkim o częstym i długotrwałym utrzymywaniu pozycji siedzącej z nogą założoną na nodze, zmianach hormonalnych pojawiających się na etapie dojrzewania płciowego i nadmiernej masie ciała, która przyczynia się do naruszenia stabilności stawów kończyn dolnych.