Francusko-eskimoski paradoks w chorobach sercowo-naczyniowych – czy naukowcy znają odpowiedź?

Choroby układu sercowo-naczyniowego (CVD) stanowią zbiór heterogennych jednostek chorobowych, wśród których wyróżnia się m.in. ostry zespół wieńcowy, niewydolność serca o podłożu niedokrwiennym oraz incydenty naczyniowo-mózgowe. Ich wspólnym mianownikiem jest postępująca miażdżyca tętnic – przewlekły proces zapalny prowadzący do akumulacji lipidowo-komórkowych złogów (tzw. blaszek miażdżycowych) w obrębie ściany naczyniowej, co skutkuje stopniowym zwężeniem lub całkowitą okluzją światła naczynia. Konsekwencją tego patologicznego zjawiska jest upośledzenie perfuzji tkanek, co w skrajnych przypadkach może prowadzić do martwicy – np. w obrębie mięśnia sercowego (zawał) lub mózgu (udar niedokrwienny), jak podkreślają badania Richardson i współautorzy (2022). Dane epidemiologiczne jednoznacznie wskazują, że CVD pozostają główną przyczyną zgonów na świecie, a ich zapadalność systematycznie wzrasta, co wiąże się z demograficznym starzeniem się populacji, rozpowszechnieniem diety bogatej w rafinowane węglowodany oraz tłuszcze trans, a także z rosnącym odsetkiem osób prowadzących siedzący tryb życia (Richardson et al., 2022). Kluczowym elementem przeciwdziałania tym tendencjom jest wdrożenie kompleksowej profilaktyki pierwotnej, opierającej się na regularnej diagnostyce, modyfikacji czynników ryzyka (w tym zwłaszcza nawyków żywieniowych) oraz promocji aktywności fizycznej. W związku z tym naukowcy na całym świecie koncentrują swoje badania na identyfikacji składników diety, których systematyczne spożywanie może istotnie redukować ryzyko rozwoju chorób sercowo-naczyniowych, co stanowi priorytetowy kierunek współczesnej medycyny prewencyjnej.