Działanie i zastosowanie popularnej synefryny
Tim Klein
2026-03-25
4 min. czytania
1 / 1
1 zdjęcie
188
W Polsce w ciągu ostatnich kilku lat obserwuje się stały wzrost liczby osób z nadwagą, a według najnowszych danych, Polacy zajmują 10. miejsce wśród najbardziej otyłych narodów w całej Europie. Z powodu ograniczonej liczby leków stosowanych w leczeniu otyłości, stale prowadzone są poszukiwania alternatywnych form terapii uwzględniających zastosowanie surowców pochodzenia naturalnego. Takie suplementy mogą działać poprzez receptory układu noradrenergicznego lub adenozynowego, wpływając na procesy termogenetyczne. Synefryna jest jedną z takich substancji aktywnych. W niniejszym artykule przedstawione zostaną podstawowe informacje dotyczące działania synefryny oraz sposobu jej stosowania. Zapraszamy do lektury!
Synefryna – naturalny związek z gorzkiej pomarańczy o właściwościach α-adrenomimetycznych
Synefryna należy do grupy protoalkaloidów, które mogą być endogennie syntetyzowane w organizmie człowieka jako produkt uboczny metabolizmu tyraminy, choć jej głównym źródłem pozostaje ekstrakt z gorzkiej pomarańczy (*Citrus aurantium*) oraz inne odmiany cytrusowe. W składzie wyciągu z owoców tego drzewa synefryna stanowi około 6% całkowitej masy bioaktywnych związków. Historycznie, preparaty na bazie gorzkiej pomarańczy były szeroko wykorzystywane w tradycyjnej medycynie chińskiej, szczególnie w terapii schorzeń układu oddechowego oraz jako środek wspomagający w przypadkach osłabienia organizmu. W późniejszych wiekach, wraz z rozwojem handlu morskiego, ekstrakt ten trafił do Europy, gdzie zyskał popularność jako bezpieczniejsza alternatywa dla efedryny – substancji wcześniej powszechnie stosowanej w lekach przeciwprzeziębieniowych. Obecnie synefryna dostępna jest głównie w postaci sproszkowanej lub w wygodnych do dawkowania kapsułkach. Z farmakologicznego punktu widzenia związek ten klasyfikowany jest jako α-adrenomimetyk, czyli substancja stymulująca receptory α-adrenergiczne w obrębie układu nerwowego, co czyni go naturalnym odpowiednikiem efedryny pod względem mechanizmu działania. Warto podkreślić, że – zgodnie z postanowieniami §4.2.2 Światowego Kodeksu Antydopingowego (WADA) – synefryna nie figuruje na liście substancji zakazanych, lecz została włączona do grupy związków monitorowanych, obok takich substancji jak kofeina, nikotyna, fenylefryna, fenylopropanolamina czy pipradrol.
Mechanizm działania synefryny – właściwości farmakologiczne i wpływ na organizm człowieka
Synefryna, związek chemiczny o strukturze zbliżonej do efedryny, wykazuje szereg udokumentowanych naukowo efektów fizjologicznych, które obejmują między innymi: podniesienie wartości ciśnienia skurczowego (o średnio 7 mmHg) oraz rozkurczowego (o około 2,6 mmHg) w ciągu pięciu godzin po spożyciu 50 miligramów substancji, przyspieszenie akcji serca i związane z tym zwiększenie dystrybucji tlenu w tkankach, rozszerzenie dróg oddechowych wspomagające poprawę wydolności płuc, ułatwienie wentylacji zatok nosowych, łagodzenie objawów astmy oskrzelowej oraz aktywację receptorów β3-adrenergicznych, co prowadzi do stymulacji procesów lipolitycznych. Ze względu na te właściwości, synefryna znajduje zastosowanie zarówno w suplementacji sportowców, jak i osób dążących do redukcji nadmiernej masy tłuszczowej. Należy jednak podkreślić, że efektywność jej stosowania zależy w dużej mierze od indywidualnych czynników, takich jak poziom aktywności fizycznej, rodzaj wykonywanych ćwiczeń czy jakość codziennego jadłospisu. Nie można również pominąć potencjalnych działań niepożądanych, do których – według raportów – należą między innymi bóle głowy, uczucie duszności oraz nadmierne pocenie się. Kwestia bezpieczeństwa synefryny pozostaje przedmiotem dyskusji w środowisku naukowym, jednak obecne badania sugerują, że stosowanie jej w zalecanych dawkach jest prawdopodobnie bezpieczne dla większości konsumentów.
Optymalne stosowanie synefryny – zalecenia dawkowania i bezpieczeństwo podawania
Zgodnie z wytycznymi Niemieckiego Federalnego Instytutu Oceny Ryzyka (BfR) standardowe spożycie synefryny w ramach codziennej diety oszacowano na maksymalnie 7 miligramów. Eksperci Instytutu podkreślają, że dobowe dawki nieprzekraczające 27 mg tego alkaloidu uważa się za dobrze tolerowane oraz pozbawione istotnych skutków ubocznych. Z kolei wyniki badań opublikowane w prestiżowym "International Journal of Medical Sciences" wskazują, że nawet 50 mg synefryny dziennie – podawane łącznie z 600 mg naringeniny oraz 100 mg hesperydyny – wywołuje znaczący wzrost podstawowej przemiany materii o 183 kcal, bez negatywnego wpływu na parametry krążeniowe. W żadnej z analizowanych grup nie zaobserwowano istotnych odchyleń w częstości rytmu serca, wartościach ciśnienia tętniczego ani w subiektywnych ocenach samopoczucia uczestników. Specjaliści zalecają, aby osoby uprawiające aktywność fizyczną przyjmowały suplement około pół godziny przed planowanym treningiem, natomiast w dni wolne od ćwiczeń – w godzinach porannych pierwszej połowy dnia.
Tagi
