Związek między odżywianiem a zaburzeniami lękowymi

Zaburzenia lękowe są jednymi z najczęściej występujących problemów psychicznych w Polsce, a według najnowszych danych, aż 14% populacji Unii Europejskiej cierpi z powodu nasilonych objawów lękowych (Z. Kroplewski, A. Serocka, M. Szcześniak, 2019). W ostatnich latach zauważono znaczący wzrost liczby osób dotkniętych tymi zaburzeniami w wyniku sytuacji epidemiologicznej i wydarzeń politycznych. Badania przeprowadzone w Polsce tuż po wybuchu pandemii wykazały, że aż 75% ankietowanych osób miewa silne ataki lęku (M. Babicki, A. Mastalerz-Migas, 2021). Zaburzenia lękowe można ogólnie opisać jako nadmierne reakcje obronne na otoczenie, spowodowane nieprawdziwymi wyobrażeniami i myślami dotyczącymi zagrożeń (Z. Kroplewski, A. Serocka, M. Szcześniak, 2019). W celu rozpoznania zaburzeń lękowych muszą one utrzymywać się przez co najmniej 6 miesięcy i nie mogą być związane z innymi chorobami psychicznymi lub przyjmowaniem substancji psychoaktywnych (J. Stasiuk i wsp., 2014). Do zaburzeń tych należą lęk uogólniony, lęk napadowy i społeczny oraz agorafobia (lęk przed przebywaniem na otwartej przestrzeni). Zaburzenia te są często pomijane, co prowadzi do nieefektywnego i długotrwałego leczenia. Leczenie polega na przyjmowaniu odpowiednich leków oraz wsparciu psychoterapeutycznym lub psychologicznym. Okazuje się, że kobiety częściej niż mężczyźni cierpią na zaburzenia lękowe (B. Bandelow, S. Michaelis, D. Wedekind, 2017). Może to wynikać z faktu, że kobiety rzadziej wstydzą się swoich przypadłości niż mężczyźni i częściej szukają pomocy. Zaburzenia te najczęściej pojawiają się w młodym wieku – fobie w okresie dzieciństwa (od ok. 3. do 10. roku życia), a lęk uogólniony i ataki paniki między 20. a 24. rokiem życia. Mogą jednak wystąpić również w późniejszym okresie życia (B. Bandelow, S. Michaelis, D. Wedekind, 2017). Zazwyczaj mają one przebieg przewlekły i znacznie utrudniają funkcjonowanie w codzienności. Do zaburzeń lękowych należy wiele różnych jednostek, dlatego trudno jest określić ich przyczynę. Mogą mieć podłoże biologiczne, genetyczne, behawioralne lub psychologiczne, jednak temat ten wciąż wymaga dalszych badań. Do podstawowych objawów zaburzeń lękowych należą m.in. lęk, zamartwianie się, smutek, zaburzenia uwagi, zaburzenia snu, migreny, trudności z oddychaniem, zaburzenia czucia, trudności w przełykaniu, zaburzenia układu trawiennego, tachykardia, zaburzenia koncentracji, napięcie, zachowania obsesyjno-kompulsywne, unikanie sytuacji wzbudzających niepokój, wyobcowanie i ataki paniki.