Istnieje wiele powodów, dla których osoby postanawiają zaprzestać spożywania produktów mlecznych. Mogą to być zarówno kwestie związane z przekonaniami (np. troska o dobrostan zwierząt i środowisko), jak również powody zdrowotne (alergię na białka mleka krowiego, nietolerancję laktozy, problemy żołądkowo-jelitowe lub uciążliwą radioterapię lub chemioterapię), a także niechęć do smaku lub konsystencji mleka. Niezależnie od powodu wycofania mleka i jego przetworów z diety, jest to ważne, że są one źródłem wielu niezbędnych składników odżywczych, dlatego należy je zastąpić innymi produktami, aby codzienna dieta była pełnowartościowa.
Wycofanie produktów mlecznych - potencjalne ryzyka
Produkty mleczne odgrywają główną rolę jako źródło wapnia w diecie. Dostarczają także innych składników odżywczych, takich jak białko, witamina D oraz witaminy z grupy B. Główne ryzyka żywieniowe, które mogą wynikać z rezygnacji z tych produktów, obejmują obniżenie różnorodności posiłków oraz wyzwania związane z odpowiednim skomponowaniem jadłospisu pod względem wartości odżywczych. Wapń odpowiada za utrzymanie prawidłowej struktury zębów i kości (a więc struktury całego organizmu) oraz bierze udział w przekazywaniu sygnałów nerwowych. Ponadto reguluje aktywność enzymów i hormonów. Osoba dorosła powinna spożywać około 1000 mg wapnia dziennie. Konsekwencją niedoboru wapnia są przede wszystkim choroby układu kostnego, takie jak: - krzywica u dzieci, - osteoporoza u osób dorosłych, co dodatkowo wiąże się z zwiększonym ryzykiem złamań kości, - tężyczka, czyli ból mięśni i niekontrolowane skurcze mięśniowe. Symptomy te nie pojawiają się jednak od razu i mogą pozostawać niezauważone przez wiele lat. Białko jest niezbędnym składnikiem do prawidłowego wzrostu, rozwoju i regeneracji organizmu; warunkuje także pracę układu odpornościowego i bierze udział w transporcie wielu substancji odżywczych. Ilość spożywanego białka powinna zawierać się w przedziale od 10 do 20%; dokładne zapotrzebowanie określa się na podstawie masy ciała (dla osób dorosłych w zdrowiu wynosi to około 0,8 g/kg masy ciała) i może wzrosnąć lub spaść w zależności od wieku, aktywności fizycznej, stanu zdrowia i stanu fizjologicznego. Osoby żywiące się tradycyjnie zwykle nie mają problemów ze spełnieniem tych norm, jednak osoby stosujące dietę wegańską powinny zwrócić na nie szczególną uwagę przy składaniu planu posiłków.
Rozpocząłeś czytanie artykułu PRO
Możesz zapoznać się z pierwszym rozdziałem. Aby przeczytać cały artykuł i odblokować pełną treść, przejdź do konta PRO.