Skorzonera - składniki odżywcze i właściwości lecznicze, przepisy
Wojciech Wiśniewski
2026-03-22
6 min. czytania
1 / 1
1 zdjęcie
33
Ostatnio zaobserwowano wzrost zainteresowania zaniedbanymi gatunkami roślin użytkowych. Konsumenci, świadomi wartości odżywczych tych roślin, coraz częściej poszukują różnorodności w swojej diecie. Jedną z odzyskujących popularność odmian jest skorzonera, znana również jako wężymord czarny. Skąd można ją nabyć? Wkrótce udzielimy odpowiedzi na te pytania. Kiedy powinniśmy spożywać skorzonerę? Co najlepiej kombinować z jej konsumpcją? Dlaczego skorzonera wraca na nasze stoły?
Skorzonera – charakterystyczne cechy i ciekawe fakty
Skorzonera (Scorzonera hispanica L.) to roślina pochodząca z obszarów środkowej i południowej Europy, którą można znaleźć w naturalnych warunkach w krajach takich jak Hiszpania, Francja i Portugalia. Posiada ona dwie główne odmiany, które różnią się między sobą kształtem liści. W Polsce nie miała tak szerokiej popularności jak w krajach południowej Europy, a pierwsze wzmianki o uprawach skorzonery pochodzą z końca XIX wieku. W drugiej połowie XX wieku do Polski dotarły zagraniczne odmiany skorzonery – Einjährige Riesen i Schwarze Peter. Skorzonera jest również nazywana wężymordem czarnym, ponieważ w Hiszpanii była wykorzystywana jako środek przeciwko ukąszeniom jadowitych węży. Jest to roślina dwuletnia, której jadalnymi częściami są korzenie spichrzowe, przypominające korzenie chrzanu. Są one spożywane w pierwszym roku uprawy, po pierwszej zimie stają się twarde i włókniste, dlatego nie mogą być wykorzystane w kuchni. Osiągają długość ok. 30 cm i mają grubą czarną skórkę. Najbardziej pożądane są jednak krótsze korzenie o długości 20–22 cm, są smaczniejsze a ich zbiory łatwiejsze. Miąższ skorzonery jest mięsisty, ma białą lub kremową barwę. Korzenie smakiem przypominają białe szparagi, można je spożywać w formie gotowanej i blanszowanej. Oprócz korzeni do celów kulinarnych można wykorzystać również liście, które muszą być młode. Uprawa skorzonery nie jest trudna, roślina wymaga jedynie żyznej, porowatej gleby o obojętnym odczynie. Lubi słońce i umiarkowaną wilgotność, gatunek ten można uprawiać na terenach płaskich lub redlinach.
Rozpocząłeś czytanie artykułu PRO
Możesz zapoznać się z pierwszym rozdziałem. Aby przeczytać cały artykuł i odblokować pełną treść, przejdź do konta PRO.
