Odkryj, co może dla Ciebie zrobić biała morwa!
Wojciech Wiśniewski
2026-03-24
3 min. czytania
1 / 1
1 zdjęcie
252
Morwa biaława staje się coraz bardziej popularna wśród suplementów diety. Czy rzeczywiście istnieją jakieś zalety związane z jej suplementowaniem?
Białe morwy: Ogólna charakterystyka
Białe morwy to jedna z odmian drzew o liściach opadających, należąca do rodziny morwowatych. Ma swoje pochodzenie w Chinach, gdzie jest uprawiana od wieków ze względu na jej właściwości zdrowotne. Uprawa na kontynencie europejskim rozpoczęła się dopiero w XIX wieku.
Wpływ morwy białej
Ekstrakt z liści morwy białej przyczynia się do hamowania aktywności enzymów odpowiedzialnych za rozkład węglowodanów oraz ogranicza ich przekształcanie w glukozę. W konsekwencji, poziom cukru we krwi spada, a znaczna część węglowodanów nie ulega trawieniu. Dzięki obniżeniu stężenia glukozy, morwa biała nie tylko zmniejsza nagromadzenie tkanki tłuszczowej, ale także zapobiega jej powstawaniu. Składniki aktywne zawarte w liściach morwy białej obniżają poziom cholesterolu i triglicerydów, co jest częścią profilaktyki chorób układu krążenia.
Cechy
Każda część tej rośliny przynosi inne korzyści. Ekstrakt z korzeni morwy białej posiada właściwości przeciwko nowotworom oraz jest świetnym środkiem na choroby dróg oddechowych, między innymi astmę, zapalenie oskrzeli, kaszel. Tradycyjnie korzenie morwy wykorzystywano jako środek wspomagający pracę układu odpornościowego i zwiększający energię organizmu. Owoce morwy białej zawierają duże ilości flawonoidów, substancji o właściwościach antyoksydacyjnych i przeciwnowotworowych. Ponadto zawierają duże ilości pektyn, które mają znaczący wpływ na prawidłowe funkcjonowanie przewodu pokarmowego, wspomagając perystaltykę i regulując wydalanie. Występujące w nich taniny mają działanie ściągające na błonę śluzową żołądka. Ekstrakt z liści morwy białej zawiera także inne cenne składniki, takie jak: tiamina (B1), ryboflawina (B2), pirydoksyna (B6), kwas nikotynowy (PP), sterole, kwasy fumarowe i palmitynowy.
Obszary zastosowania
Morwa biała może być wykorzystywana zarówno profilaktycznie, jak i terapeutycznie w przypadku niektórych schorzeń. Do najczęściej występujących chorób, w których stosuje się morwę białą, należą: - niedokrwistość; - cukrzyca typu 2; - choroby wrzodowe dwunastnicy i żołądka; - obfite krwawienia; - otyłość; - podrażnienia skórne; - problemy z układem krążenia; - problemy i choroby układu oddechowego.
Przeciwwskazania
Główne przeciwwskazania do suplementacji białym selerem obejmują uczulenie na ten produkt, ciążę oraz okres karmienia piersią u kobiet po porodzie. W przypadku stwierdzenia zaburzeń glikemii i przyjmowania leków, suplementacja wymaga konsultacji z lekarzem. Deklaracja suplementacji białym selerem została opracowana na podstawie badań na zwierzętach. Uzyskane dane umożliwiły określenie dawek dla ludzi, które zależą od przeznaczenia produktu. W celu ograniczenia wchłaniania węglowodanów i obniżenia wysokiego poziomu glukozy w organizmie, należy stosować następujące dawki: - od 5,4 do 11 g przy wadze 68 kg; - od 7,3 do 14,5 g przy wadze 90 kg; - od 9 do 18 g dla osób ważących 113 kg. W przypadku stanów zapalnych i innych problemów zdrowotnych sugerowane są: - od 0,22 do 2,2 g dla osób ważących 68 kg; - od 0,3 do 2,9 g dla osób ważących 90 kg; - od 0,4 do 3,6 g dla osób ważących 113 kg.
Przegląd opinii na temat potencjału antyoksydacyjnego morwy białej i przypraw ziołowych
W 2009 roku naukowcy z Uniwersytetu Przyrodniczego w Poznaniu przeprowadzili badania mające na celu ustalenie potencjału antyoksydacyjnego ekstraktu z liści morwy białej. Okazało się, że największy potencjał antyoksydacyjny występował w ekstrakcie acetonowym. Wyniki zostały porównane z badaniami z 2014 roku, które porównywały aktywność przeciwutleniającą przypraw ziołowych stosowanych w polskiej kuchni z aktywnością przeciwutleniającą suszu z liści morwy białej. Wśród przypraw znalazły się: bazyliowy, tymianki, majeranki, oregano i pieprzu. Okazało się, że susz z liści morwy białej wykazuje właściwości przeciwutleniające oraz posiada najwyższą zdolność do chelatowania żelaza spośród wszystkich badanych roślin.
