Jakie są zasady wzbogacania produktów o składniki odżywcze?

Według definicji Światowej Organizacji Zdrowia (WHO), wzmacnianie jest praktyką celowego zwiększania ilości niezbędnych składników odżywczych (np. witamin, składników mineralnych, w tym pierwiastków śladowych) w żywności w celu poprawy jej wartości odżywczych i zapewnienia korzyści dla zdrowia populacji przy minimalnym ryzyku zdrowotnym (L. Allen i wsp. 2006). Wzmacnianie może polegać na wzbogaceniu produktu o określony składnik, niezależnie od tego, czy występuje on w nim naturalnie, czy nie. Można wyróżnić następujące rodzaje wzmacniania: - kompensacyjne - dotyczy produktów, w których w procesie produkcyjnym lub podczas przechowywania dochodzi do utraty dużych ilości składników odżywczych. Składniki mineralne dodawane są w celu uzupełnienia tych strat; - interwencyjne - jego celem jest zapobieganie niedoborom danego składnika w populacji lub wyrównywanie niedoborów; - poprawne - stosuje się je, by poprawić walory odżywcze oraz atrakcyjność produktu, a także w celu upodobnienia danego produktu do jego naturalnego odpowiednika. Wzmacnianie może mieć zakres masowy (wzbogacanie produktów ogólnodostępnych i tradycyjnie wykorzystywanych przez całą populację), celowany (wzbogacenie produktów przeznaczonych dla konkretnych grup odbiorców) lub marketingowy (wzbogacenie produktu, by zwiększyć jego atrakcyjność poprzez poprawę jakości). Dodatkowo można mówić o wzmacnianiu obowiązkowym (kiedy wzbogacenie żywności jest obowiązkowe; regulują to przepisy obowiązujące w danym kraju) lub dobrowolnym (decyzja o wzbogaceniu produktu jest pozostawiana producentowi, jednak w przypadku gdy zdecyduje się on na jej wprowadzenie, również musi przestrzegać określonych prawnych regulacji).