Szafran - kosztowne zastosowanie
Olivia Davis
2026-03-21
2 min. czytania
1 / 1
1 zdjęcie
270
Szafran jest powszechnie uważany za jedną z najdroższych przypraw na świecie. Ta piękna roślina nie tylko jest używana w kuchni, ale także jest skutecznie wykorzystywana w medycynie od wielu lat do leczenia różnych chorób. Poniższy tekst potwierdza, że nasze przodki mieli rację, co do zdrowotnych korzyści płynących z używania szafranu.
Droga, wartościowa kwiacińska piękność
Crocus sativus, znany także jako szafran, jest popularną rośliną z rodziny kosaćcowatych. Ze względu na bardzo kosztowną uprawę jego produkcja jest ograniczona i wymaga dużych nakładów pracy, co prowadzi do wysokiej ceny. Iran, Hiszpania i Turcja są głównymi producentami tej cennej rośliny. Roślina posiada długą i bogatą historię. W starożytności służyła nie tylko jako przyprawa do jedzenia, ale także jako składnik barwników, perfum i lekarstw. Rzymianie używali szafranu jako środka na kaca, dodając go do wina przed jego spożyciem. W hinduizmie szafran ten jest wykorzystywany wraz z innymi preparatami podczas ceremonii rytualnych.
W jakich okolicznościach powinien być używany szafran?
Oprócz zastosowania kulinarnym, szafran jest również uznawany za środek zdrowotny. W małych ilościach wykazuje on właściwości przeciwdepresyjne, przeciwlękowe i uspokajające. Spowodowane jest to faktem, że spożywanie szafranu prowadzi do zwiększenia poziomu hormonów układu nerwowego. Mowa tu o serotoninie i dopaminie, które wpływają na nastroj i samopoczucie. W przeszłości szafran był stosowany jako afrodyzjak, przeciwutuczny, środek pobudzający trawienie i krwiobieg, jak również lek na depresję. Później (w średniowieczu) był często wykorzystywany w leczeniu astmy i infekcji dróg oddechowych, ospy prawdziwej lub szkarlatyny. Szafranowi przypisuje się także skuteczne działanie w leczeniu chorób takich jak reumatyzm, bezsenność, problemy żołądkowe, choroby serca i oczu. Szafran jest także często wymieniany jako środek wspomagający trawienie, regulujący cykl miesięczny, środek przeciwgorączkowy i pomocny w zmniejszaniu objawów choroby Alzheimera.
Instrukcje dotyczące uzupełniania
Zalecana dzienna dawka szafranu nie powinna przekraczać 30 mg. Ten zalecany zasięg powinien być spożywany przez okres ośmiu tygodni. W sytuacji, gdy występują trwałe problemy, wskazane jest podwajanie tej dawki w ciągu dnia, przyjmując dwie porcje po 15 mg. W trakcie stosowania uzupełnień szafranu należy zachować szczególną ostrożność. Przyjęcie dawki przekraczającej 1200 mg na porcję może prowadzić do nudności, a spożycie 2000 mg tej rośliny może sprzyjać zmianom w krwi i modyfikacjom jej parametrów hemodynamicznych. Badania przeprowadzone na zwierzętach wykazały, że dawka wynosząca 20,7 g na kilogram masy ciała może prowadzić do śmiertelnych skutków.
