Jedna z metod interwencyjnych w cyklu dobowym, której celem jest ulepszenie zdrowia, opiera się na stosowaniu głodówek o różnej długości trwania.
Co to jest głodówka i jakie wyróżniamy jej odmiany? Historyczne oraz współczesne podejście do okresowego powstrzymywania się od spożywania pokarmów
Głodówka stanowi celowe oraz planowane ograniczenie lub całkowite wstrzymanie się od przyjmowania posiłków przez określony przedział czasowy. Motywacje stojące za tym zjawiskiem mogą obejmować aspekty religijne, kulturowe, etyczne bądź zdrowotne. Warto zaznaczyć, iż praktyka ta posiada głębokie korzenie historyczne – była stosowana już przed wiekami w takich cywilizacjach jak tybetańska, chińska, perska, babilońska, arabska, grecka czy rzymska. Współczesna dietetyka wyróżnia szereg metod głodówkowych, począwszy od najprostszych form, takich jak **post przerywany (Intermittent Fasting, IF)**, który zakłada podział doby na fazę postu (najczęściej trwającą 14–18 godzin) oraz fazę spożywania posiłków (6–10 godzin), aż po bardziej restrykcyjne warianty, takie jak wielodniowe głodówki przekraczające nawet tydzień. Do najczęściej praktykowanych odmian należą: **głodówka jednodniowa (ADF, alternate-day fasting)**, polegająca na naprzemiennym spożywaniu posiłków i powstrzymywaniu się od jedzenia co drugi dzień; **model 5:2**, który przewiduje pięć dni normalnego odżywiania oraz dwa dni postu w tygodniu (przy czym dni postne nie następują po sobie); **głodówka trzydniowa**; a także **post z ograniczeniem czasowym (TRF, time-restricted feeding)**, będący odmianą postu przerywanego, w której dobę dzieli się na ściśle określone przedziały czasowe przeznaczone na jedzenie oraz na abstynencję pokarmową (np. schemat 8:16).
Rozpocząłeś czytanie artykułu PRO
Możesz zapoznać się z pierwszym rozdziałem. Aby przeczytać cały artykuł i odblokować pełną treść, przejdź do konta PRO.