Indian coleus: A comprehensive examination of its properties and the adverse effects associated with forskolin

Pokrzywa indyjska, z łac.. Coleus forskohlii, należy do roślin z rodziny Lamiaceae.. Naturalnie wywodzi się z Indii, jednak bardzo dobrze znana jest również w krajach afrykańskich.. Właśnie tam, podobnie jak w medycynie hinduskiej czy ajurwedyjskiej, stosowana jest ona ze względu na swoje niezwykłe właściwości lecznicze.. Najbardziej pożądaną częścią rośliny są jej korzenie, gdyż to właśnie one odpowiedzialne są za jej korzystne działanie.. Zawiera ona w swym składzie forskolinę, czyli produkowany przez nią dwuterpen.. Odnotowano aktywność pokrzywy zwiększającą stężenie w komórkach cyklicznego AMP (to związek energetyczny, transportujący energię i oddający ją w poszczególnych procesach).. Jednocześnie stymuluje ona przemiany lipidów w ustroju.. W efekcie zmniejsza zawartość tłuszczu.. Z tego właśnie względu wydaje się niezwykle przydatna w leczeniu otyłości, która dotyka coraz większą liczbę osób i staje się plagą obecnych czasów.. Roślina ta wspomaga leczenie dolegliwości sercowo-naczyniowych czy schorzeń przewodu pokarmowego.. Dodatkowo skuteczna okazuje się w terapii chorób układu oddechowego, np.. Anginy oraz astmy (aktywność wykrztuśna), a także nadciśnienia tętniczego, jaskry oraz łuszczycy.. Odkryto też działanie diuretyczne pokrzywy indyjskiej, przydatne zwłaszcza w problemach układu moczowego (to naturalny diuretyk).. Ciekawostką jest fakt, że używana bywa w celu wywołania menstruacji u kobiet.. Ulgę przyniesie z pewnością w przypadku zaparć czy innych zaburzeń jelitowych, a nawet epilepsji.. Ponadto wykazuje działanie przeciwbakteryjne, jak również niwelujące trądzik.

Bezpieczeństwo stosowania pokrzywy indyjskiej nie zostało dostatecznie zbadane i wystarczająco opisane.. Większość źródeł donosi, iż roślina ta i wykonane z niej ekstrakty są całkowicie bezpieczne.. Nie zauważono bowiem w badaniach eksperymentalnych żadnych skutków ubocznych czy działań niepożądanych wartych uwagi w rekomendowanych dawkach.. Nie stwierdzono także działania hepatotoksycznego.. Ze względu na brak wystarczających badań przeprowadzonych z udziałem dzieci oraz kobiet ciężarnych czy karmionych piersią produktu tego nie należy podawać tym grupom z uwagi na ich zdrowie i bezpieczeństwo.. Dodatkowo nie zaleca się stosowania go u osób cierpiących na zaburzenia krzepliwości krwi w obawie o interakcje z warfaryną (lekiem najczęściej przyjmowanym przy owym schorzeniu).. W efekcie substancje aktywne zawarte w tych preparatach mogą osłabiać działanie leku.. Podobna sytuacja ma miejsce w przypadku diabetyków, zwłaszcza zażywających farmaceutyki zawierające tolbutamid.. Forskolina współdziałać może także z obecnymi w lekach substancjami np.. Epinefryną, efedryną, pseudoefedryną oraz wszelkimi antagonistami receptorów β -adrenergicznych (m.. in. albuterolem). Ponadto złym wyjściem będzie spożywanie pokrzywy przez pacjentów cechujących się niskim ciśnieniem tętniczym oraz chorujących na chorobę wrzodową czy refluks.. W piśmiennictwie nie ma jednoznacznych informacji mówiących o określonej ilości surowca w postaci naturalnej, sproszkowanej czy w formie ekstraktu, która może być bezpiecznie stosowana u ludzi.. W wielu źródłach zazwyczaj dawki wynosiły 250 mg ekstraktu, który zawierał ok.. 10% forskoliny. Ilość ta podawana była 2 razy w ciągu dnia.. Podsumowując, pokrzywa indyjska jest surowcem o właściwościach leczniczych cenionych od wieków.. Jej korzystne działanie wspomaga walkę z otyłością, a nawet wspomaga terapię schorzeń sercowo-naczyniowych.. Warto pamiętać jednak, że jest to surowiec niewystarczająco zbadany, dlatego należy zachować ostrożność i stosować się do podanych przeciwwskazań.. Istotne jest również, by zachować umiar w spożywaniu tej rośliny, gdyż podobnie jak z większość specyfików w nadmiarze może przynieść szkody!