Zespół SIBO, charakteryzujący się przerostem flory bakteryjnej w jelicie cienkim, dotyka nawet do 22% populacji dorosłych. Leczenie konwencjonalne opiera się na celowanej antybiotykoterapii, której celem jest zmniejszenie ilości bakterii kolonizujących jelito cienkie. Niemniej jednak, leczenie to powinno być wspierane przez odpowiednią dietę, najlepiej FODMAP, SCD, GAPS albo protokół dr Siebecker. W niniejszym artykule omówimy te wzorce żywieniowe i ich rolę w leczeniu zespołu SIBO.
Zespół nadmiernego rozrostu bakteryjnego jelita cienkiego (SIBO)
Zespół nadmiernego rozrostu bakteryjnego jelita cienkiego, znany pod skrótem SIBO (od angielskiej nazwy *Small Intestinal Bacterial Overgrowth*), stanowi zaburzenie charakteryzujące się obecnością w świetle jelita cienkiego nieprawidłowych szczepów bakteryjnych, które w warunkach fizjologicznych nie powinny się tam znajdować, bądź też nadmiernym namnożeniem mikroorganizmów, które normalnie występują w tym odcinku przewodu pokarmowego jedynie w śladowych ilościach. Patologiczna kolonizacja bakteryjna prowadzi do wystąpienia u pacjentów szeregu uciążliwych symptomów ze strony układu trawiennego, takich jak nawracające bóle brzuszne, naprzemienne zaparcia i biegunki, uciążliwy refluks żołądkowo-przełykowy, nadmierne gromadzenie się gazów oraz wzdęcia. Ponadto obserwuje się także objawy pozajelitowe, w tym epizody depresyjne, przewlekłe uczucie zmęczenia, dolegliwości stawowe o charakterze zapalnym oraz różnorodne zmiany skórne.
Etiologia SIBO jest złożona i wieloczynnikowa – wśród najczęstszych przyczyn wymienia się obniżoną produkcję kwasu solnego w żołądku (achlorhydrię), dysfunkcje w wydzielaniu enzymów trzustkowych, zaburzenia odporności immunologicznej, a także strukturalne nieprawidłowości w obrębie przewodu pokarmowego, takie jak zwężenia, nowotworowe zmiany jelita cienkiego czy obecność uchyłków. Schorzenie to często współwystępuje z innymi jednostkami chorobowymi, w tym z celiakią, chorobą Leśniowskiego-Crohna, przewlekłymi chorobami wątroby oraz neuropatią cukrzycową.
Terapia SIBO stanowi wyzwanie kliniczne ze względu na złożoność patomechanizmu oraz tendencję do nawrotów. Standardowe podejście terapeutyczne opiera się przede wszystkim na celowanej antybiotykoterapii, z wykorzystaniem preparatów takich jak metronidazol, doksycyklina oraz rifaksymina, które wykazują skuteczność w redukcji nadmiernej populacji bakteryjnej. Niemniej jednak kluczowym, uzupełniającym elementem leczenia okazuje się być odpowiednio zbilansowana dieta, której zasadniczym celem jest przywrócenie równowagi mikrobiologicznej w jelicie cienkim oraz złagodzenie charakterystycznych dla SIBO objawów klinicznych.
Rozpocząłeś czytanie artykułu PRO
Możesz zapoznać się z pierwszym rozdziałem. Aby przeczytać cały artykuł i odblokować pełną treść, przejdź do konta PRO.