Czy ten trunek kwalifikuje się jako piwo, wino, mocny alkohol – a może umiarkowane spożycie może przynieść korzyści zdrowotne?

Piwo jako napój fermentowany o wielotysięcznej historii zawiera pewne komponenty o udokumentowanym potencjale biologicznym: witaminy z grupy B (B1, B2, niacyna), potas, magnez, przyswajalny krzem oraz polifenole chmielowe (ksantohumol). Składniki te wykazują działanie przeciwutleniające i wspierają elastyczność naczyń krwionośnych. Jednak dobroczynne działanie tych substancji jest w dużej mierze niwelowane przez obecność etanolu. Alkohol obciąża wątrobę, odwadnia komórki i sprzyja otyłości brzusznej. Spożywanie piwa powinno być ściśle limitowane, a najbezpieczniejszą opcją pozostają piwa bezalkoholowe 0,0%.

Czerwone wino gronowe cieszy się szczególnym zainteresowaniem naukowców ze względu na fermentację całych owoców wraz ze skórkami i pestkami, co zapewnia wysoką koncentrację polifenoli (1000–4000 mg/l w porównaniu do 200–300 mg/l w winie białym). Sztandarowym związkiem jest resweratrol – silny przeciwutleniacz, który chroni lipoproteiny LDL przed utlenianiem, aktywuje enzymy sirtuiny i wspiera śródbłonek naczyniowy. Zjawisko to leży u podstaw tzw. francuskiego paradoksu. Mimo to lekarze podkreślają, że alkohol etylowy zawarty w winie pozostaje związkiem kancerogennym i nie należy rozpoczynać picia wina dla celów medycznych.

Lecznicze nalewki ziołowe i owocowe stanowią klasyczną postać leku roślinnego w tradycyjnej fitoterapii. Alkohol o stężeniu 40–70% pełni rolę doskonałego rozpuszczalnika, który ekstrahuje z surowców zielarskich związki nierozpuszczalne w wodzie (olejki eteryczne, żywice, wybrane alkaloidy i flawonoidy) oraz zabezpiecza je przed rozkładem mikrobiologicznym. Nalewki głogowe (na serce), aroniowe (na naczynia), orzechowe (na trawienie) czy bursztynowe stosuje się jednak w dawkach kroplowych lub łyżeczkowych (5–15 ml), a nie jako napój biesiadny. Nadużywanie jakiegokolwiek alkoholu prowadzi do uzależnienia i uszkodzeń narządowych.