Psychotherapeutic intervention and expert psychological support – Part 1: Navigating the path to premium-quality mental healthcare

Czy obca osoba jest w stanie mi pomóc? Z pewnością nie jest to łatwa decyzja – wymaga stanięcia twarzą w twarz z problemem, zaufania nieznanej osobie Mogły pojawić się wątpliwości: czy jest aż tak źle, że potrzebuję specjalisty? Co powiedzą inni – rodzina, sąsiedzi, znajomi? Być może były w Twoim życiu momenty, w których zastanawiałaś/eś się, czy nie skorzystać z pomocy psychologa/psychoterapeuty/psychiatry?. Tak naprawdę nie ma jakiejś ogólnej zasady, kiedy i w jakich okolicznościach należy korzystać z pomocy psychologa lub psychoterapeuty.. Jest to bardzo indywidualna kwestia – ta sama sytuacja dla jednej osoby może być łatwa do rozwiązania, dla drugiej stanowić przeszkodę nie do przejścia.. Warto jednak rozważyć poszukanie pomocy jeśli czujesz, że problem, z którym się mierzysz przerasta Cię, trudno Ci samej/samemu znaleźć rozwiązanie.. Podobnie, gdy zaczyna to wpływać niekorzystnie na różne sfery Twojego życia – nastrój, zdrowie fizyczne, relacje z ludźmi, efektywność w pracy – może to być sygnał, że potrzebne będzie wsparcie z zewnątrz.. Generalnie cierpienie psychiczne i fizyczne może stanowić motywację do zmiany swojej sytuacji i skorzystania ze wsparcia i pomocy specjalisty.. Wokół korzystania z usług psychologa, psychoterapeuty czy psychiatry istnieje wiele mitów, obaw i destrukcyjnych przekonań, jak choćby: proszenie o pomoc to oznaka słabości – takie przekonanie jest szczególnie częste u mężczyzn, którzy od najmłodszych lat są uczeni, że prawdziwy facet sam rozwiązuje swoje problemy.. Warto postawić tu bardziej konstruktywną tezę: skorzystanie z pomocy, gdy nie radzimy sobie sami jest oznaką dojrzałości, nie słabości.. Nikt nie jest wszechmocny, a uznanie swoich ograniczeń i umiejętność poproszenia o pomoc świadczy raczej o naszej sile, pokazuje, że potrafimy trafnie oceniać sytuację i wybierać najkorzystniejsze dla nas rozwiązanie.. Wyobraźmy sobie człowieka, który próbuje sam przesunąć ciężki głaz, męczy się, stęka, opada z sił, ale za nic w świecie nie poprosi drugiej osoby, żeby mu pomogła.. Chyba nie do końca można powiedzieć, że postępuje on do końca rozsądnie i dowodzi tym swojej wytrwałości i siły psychicznej.. Do psychologa/psychoterapeuty/psychiatry chodzą tylko „świry” – współcześnie to ograniczające i krzywdzące przekonanie jest już chyba coraz rzadsze, ale wciąż wiele ludzi utożsamia korzystanie z takich usług z piętnem choroby psychicznej.. Można tu chyba powiedzieć tylko tyle: mamy XXI wiek, nie średniowiecze, pora więc uświadomić sobie, że zaburzenia psychiczne to takie same „choroby” jak każde inne.. Każdy z nas może zapaść na grypę, podobnie jak na depresję.. Zarówno nasze ciało, jak i aparat psychiczny nie są niezłomne i pod wpływem różnych niekorzystnych czynników mogą „chorować”.. Inną sprawą jest, że nie każdy, kto korzysta z pomocy psychologa, czy psychoterapeuty ma depresję, nerwicę czy inne zaburzenia.. Często klientami są osoby, które doświadczają w życiu jakiejś trudnej sytuacji – utraty kogoś bliskiego, nagłej ciężkiej choroby, długotrwałego bezrobocia, czy innych okoliczności powodujących silny, chroniczny stres.. Istnieją także obszary pracy psychologa/psychoterapeuty, których celem jest wspieranie dalszego rozwoju klienta, pomoc w znalezieniu jak najlepszej drogi zawodowej, wzmacnianie motywacji w dążeniu do obranych celów.. Ludzie mnie wyśmieją jeśli się dowiedzą – ta obawa często związana jest z dwoma poprzednimi przekonaniami – inni pomyślą, że jestem słaby albo chory psychicznie, odrzucą mnie.. Warto odpowiedzieć sobie na pytanie: czy wolę sam dalej męczyć się z problemem i ryzykować własne zdrowie fizyczne i psychiczne z obawy przed tym, co powiedzą inni? Jeśli przekładamy aprobatę otoczenia nad własny dobrobyt, dajemy tym samym sobie sygnał „nie jestem dla siebie ważna/y.. ” Drugą sprawą jest, czy faktycznie bliskie nam osoby odwróciłyby się wiedząc, że korzystamy z pomocy psychologicznej? Jeśli tak może warto zastanowić się, czy rzeczywiście jesteśmy dla nich ważni? To mi i tak nie pomoże… – cóż: może i nie.. Nie wiadomo – dopóki nie spróbujemy, nie dowiemy się.. Warto jednak zaryzykować.. Obserwuje się niekiedy takie zjawisko: dla naszych dzieci, czy bliskich zrobilibyśmy wszystko, aby im pomóc, wykorzystalibyśmy każdą szansę.. Ale gdy chodzi o nas samych jakoś brak woli walki.. Czy to w ogóle może zatem czas zawalczyć też o siebie?

Teoretycznie zawód psychologa jest regulowany ustawą z dnia 8 czerwca 2001 r.. O zawodzie psychologa i samorządzie zawodowym psychologów.. Niestety ustawa ta pomimo upływu 13 lat od jej uchwalenia a 8 od wejścia w życie nie funkcjonuje w praktyce.. Niesie to za sobą bardzo niekorzystne konsekwencje: nie ma możliwości kontrolowania jakości świadczonych usług psychologicznych, a osoby podszywające się pod psychologów lub sami psycholodzy stosujący metody pracy niezgodne z wiedzą i etyką psychologiczną nie podlegają żadnej odpowiedzialności karnej.. Sytuacja nieciekawa, ale oczywiście nie jest tak, że zawód psychologa nie podlega żadnym standardom i regułom.. Ogólnej ustawy o zawodzie nie ma, ale instytucje budżetowe zatrudniające psychologów (Narodowy Fundusz Zdrowia, oświata, służba mundurowa, opieka socjalna itd.. ) mają osobne regulacje prawne dotyczące zawodu psychologa, w tym wymaganego wykształcenia, doświadczenia, specjalizacji, zadań i uprawnień w danym obszarze pracy.. Niemniej jednak warto ostrożnie dobierać specjalistę, któremu chcemy powierzyć nasze problemy i upewnić się, że faktycznie spełnia wszelkie wymogi, aby pracować na danym stanowisku.. Szczególnie tyczy się to prywatnych gabinetów, gdzie praktycznie brak jest zewnętrznej kontroli jakości pracy specjalisty.. Zatem przełam stereotypy i jeśli czujesz, że nie poradzisz sobie z zaistniałym problemem poszukaj pomocy.