Woda oligocenu - składniki i właściwości. Woda oligocenu do spożycia

Woda artezyjska z okresu oligocenu to rodzaj wód podziemnych, które występują pod naturalnym ciśnieniem. Tego typu wody są głównie obecne w systemach artezyjskich, gdzie znajdują się między dwoma warstwami skał nieprzepuszczalnych. Ich zdolność do samoczynnego wypływania z ujęć różni je od wód gruntowych, które wymagają zastosowania pomp. Dzięki izolacji zapewnianej przez nieprzepuszczalną warstwę, woda artezyjska z oligocenu jest mniej narażona na zanieczyszczenia. W Polsce największe złoża tego typu wody występują w obrębie niecki mazowieckiej oraz niecki łódzkiej. Nazwa tej wody wiąże się z charakterystycznymi dla oligocenu piaskami glaukonitowymi o średniej i grubej ziarnistości.

Większość ujęć wody oligoceńskiej nie podlega regularnym badaniom sanepid, co oznacza, że nie zawsze stanowi ona bezpieczniejszą alternatywę dla wody z wodociągu. Trudno również precyzyjnie określić jej skład mineralny oraz bezpieczeństwo mikrobiologiczne. Dlatego zawsze należy wybierać tylko te źródła, które zostały poddane analizie. Jak już wskazano, skład wody oligoceńskiej może ulegać zmianom w zależności od jej pochodzenia. Najczęściej są to wody o lekko zasadowym odczynie, z pH w granicach 6,5–8,1. Charakteryzują się one niską lub średnią twardością, brakiem zapachu i przezroczystości. Pod względem mineralizacji, woda oligoceńska przypomina wodę niskozmineralizowaną, z zawartością składników mineralnych w zakresie 300–600 mg/l. Głównie składa się z wodorowęglanów, chlorków, wapnia, magnezu, potasu i sodu. W wodach podziemnych często występuje również żelazo, występujące w postaci dwuwartościowego jonu żelazawego, co ułatwia jego przyswajanie przez organizm. Warto jednak zawsze sprawdzać skład wody przed jej spożyciem, ponieważ może zawierać nadmierne ilości substancji, które nie są zalecane dla dzieci lub osób z pewnymi schorzeniami.

Wody podziemne z okresu oligocenu, wyróżniające się wysoką jakością, różnią się od wód uzdatnianych oraz powierzchniowych dzięki następującym zdrowotnie istotnym właściwościom: naturalnemu, bogatemu w składniki mineralne składowi chemicznemu, obejmującemu zarówno makro- jak i mikroelementy; naturalnemu stosunkowi ilościowemu między składnikami, korzystnemu dla procesów fizjologicznych w organizmach żywych; brakowi obcych substancji stosowanych w procesie uzdatniania; braku ubocznych produktów reakcji między środkami dezynfekującymi a naturalnymi składnikami wody. Porównano wodę oligoceńską z wodą wodociągową, stwierdzając, że woda z oligoceńskich studni zawiera średnio więcej magnezu niż woda z kranu, dwukrotnie więcej potasu oraz prawie trzykrotnie więcej sodu. Jednocześnie stwierdzono mniejszą zawartość wapnia i cynku w porównaniu do niegotowanej wody z wodociągu. Wysoki poziom sodu w wodzie oligoceńskiej może być niepożądany z punktu widzenia diety, zwłaszcza dla osób, które muszą ograniczać jego spożycie z powodów zdrowotnych. Woda ta może być przechowywana w temperaturze pokojowej maksymalnie przez 24 godziny, a w lodówce do 48 godzin. Jej krótki okres przydatności wynika z rozwoju mikroorganizmów, dlatego zaleca się regularne i dokładne czyszczenie pojemników. Najlepszym rozwiązaniem jest przelewanie wody bezpośrednio ze źródła do szklanych butelek lub kanistrów. Dodatkowo, podgrzewanie wody przedłuża jej przydatność do spożycia. Woda butelkowana zakupiona w sklepie jest gwarantowana wolna od bakterii i chemicznych dodatków, a ponadto charakteryzuje się dłuższym okresem przydatności. Z tego powodu w okresie letnim zaleca się konsumpcję wody mineralnej lub źródlanej.

Woda oligoceńska jest dostępna zarówno w sklepach internetowych, jak i w wybranych sklepach spożywczych. Cena za litr tej wody przekracza 6 złotych. Mieszkańcy regionów, w których znajdują się ujęcia oligoceńskie, mogą samodzielnie nabrać wody ze źródła, używając szklanych butelek. Woda oligoceńska stanowi alternatywę dla wody mineralnej, źródlanej lub wodociągowej. Osoby mieszkające w pobliżu takich źródeł powinny regularnie korzystać z tej wody, jednak należy pamiętać, że nie nadaje się ona do przechowywania w plastikowych butelkach, ponieważ szybko ulega psuciu, nabiera nieprzyjemnego zapachu i zmienia smak.