Rośliny wspierające terapię boreliozy

Choroba wywołana przez bakterie Borrelia (Borrelioza), inaczej nazywana chorobą Lyme lub kleszczową infekcją, stanowi przewlekłe zakażenie o charakterze zakaźnym i wielonarządowym. Jest ona spowodowana przez bakterie z rodzaju Borrelia (Borrelia burgdorferi, Borrelia garinii, Borrelia afzelii, Borrelia japonica), które przenoszone są na ludzi i niektóre zwierzęta przez kleszcze oraz ich larwy (nimfy). W Polsce, kleszcze są najbardziej aktywne od wczesnej wiosny (marzec) do jesieni (listopad), szczególnie w lasach i na łąkach. W zależności od czasu, jaki upłynął od momentu zakażenia, wyróżnia się trzy etapy choroby: I etap - wczesne zakażenie, 60-90 dni po zakażeniu; II etap - rozprzestrzenianie się infekcji; III etap - przewlekłe zakażenie. Borrelioza jest chorobą podstępną - jej początek może przebiegać bezobjawowo, bakterie wchodzą w stan utajenia, z którego mogą w każdej chwili przejść w aktywną postać i dopiero wtedy wywołać objawy zakażenia.

Zgodnie z wytycznymi Polskiego Towarzystwa Epidemiologów i Lekarzy Chorób Zakaźnych [1], rozpoznanie choroby Lyme wymaga stwierdzenia co najmniej jednego z poniższych objawów: rumień wędrujący – charakterystyczna zmiana skórna w postaci plamy z centralnym jaśniejszym obszarem, pojawiająca się zazwyczaj 1–3 tygodnie po ukąszeniu kleszcza, o średnicy około 5 cm. Warto podkreślić, że brak rumienia nie wyklucza zakażenia bakterią Borrelia! Borrelial lymphocytoma – pojedynczy, niebolesny guzek o sino-czerwonym zabarwieniu, najczęściej zlokalizowany w okolicach uszu, często towarzyszy mu powiększenie węzłów chłonnych; przewlekłe zanikowe zapalenie skóry kończyn (ACA) – zmiany skórne z obrzękiem i obecnością przeciwciał IgM lub IgG we krwi; zapalenie stawów – nawracające bóle kości, stawów, mięśni i ścięgien, zwłaszcza przewlekłe i asymetryczne; zapalenie mięśnia sercowego; neuroborelioza (porażenie nerwów, zapalenie mózgu i opon mózgowo-rdzeniowych). Postać wczesna boreliozy ogranicza się zazwyczaj do rumienia wędrującego oraz ogólnego złego samopoczucia, zmęczenia, bólów kostno-stawowych, gorączki i objawów grypopodobnych. Forma przewlekła objawia się natomiast schorzeniami stawowo-mięśniowymi, neurologicznymi i skórnymi. Wczesna diagnoza poprawia rokowanie – borelioza w stadium przewlekłym jest trudna do wyleczenia i zdiagnozowania. Ze względu na wieloukładowy charakter choroby, konieczna jest różnicowa diagnostyka uwzględniająca inne schorzenia, w tym choroby autoimmunologiczne (np. RZS, toczeń, SLA). Leczenie opiera się na antybiotykoterapii trwającej co najmniej 21 dni, choć w praktyce często jest dłuższe i nie zawsze skuteczne.

Chociaż podstawą terapii boreliozy jest farmakoterapia, to naturalne środki ziołowe mogą stanowić cenne uzupełnienie. Wykazują one zdolność do eliminacji krętków Borrelia oraz wspomagają układ odpornościowy. Wśród metod leczenia ziołami wyróżnia się Protokół Buhnera, opracowany przez amerykańskiego zielarza Stephena Harrolda Buhnera. W jego książce "Healing Lyme: Natural Healing And Prevention of Lyme Borreliosis And Its Coinfection" przedstawia on zestaw ziół o działaniu antybakteryjnym, immunomodulującym i neuroprotekcyjnym. Autor zaleca stopniowe wprowadzanie poszczególnych składników, rozpoczynając od małych dawek i stopniowo je zwiększając. Inne skuteczne metody obejmują Lyme Essence Oil - mieszankę olejków eterycznych o działaniu antyseptycznym, oraz szczeć pospolitą, kurkumę i jeżówkę purpurową, które wykazują działanie przeciwzapalne, hepatoprotekcyjne i antybiotyczne. Zioła mogą stanowić ważne uzupełnienie terapii, jednak przed ich stosowaniem konieczna jest konsultacja lekarska.