Neofobia pokarmowa u dzieci – kompleksowa charakterystyka zaburzenia i jego objawów klinicznych

Neofobia żywieniowa u dzieci może przejawiać się w postaci sensorycznej awersji pokarmowej – dziecko nie tylko boi się nowych produktów, zapachów i smaków, ale także samego wyglądu, tekstury czy konsystencji.. To bardzo złożone i trudne w leczeniu zaburzenie.. Choroba ta szczególnie uwidacznia się u dzieci w lekkich formach, jako niechęć do jedzenia, szczególnie w stosunku do nowych produktów wprowadzonych do diety, ale może przybierać bardzo skrajne formy.. Dzieci, które cierpią na neofobię zazwyczaj posiadają bardzo wąski asortyment produktów, które są w stanie spożywać.. Często wstręt do jedzenia objawia się niemożnością spożycia, gryzienia czy obcowania z pokarmem, nawet w formie papki.. Neofobia jest bardzo poważnym problemem, który należy leczyć.. Ważne jest, by nie mylić jej ze zwykłym grymaszeniem czy niechęcią do jedzenia, która pojawia się u większości dzieci w pewnym okresie ich życia.. Wprowadzanie nowych produktów żywieniowych powoduje silny stres u dzieci, a w skrajnych przypadkach traumę, która może mieć bardzo poważne skutki.. Neofobię u dzieci zwykle diagnozuje się w wieku od 3–5 lat.

Neofobia żywieniowa u dzieci zaczyna się bardzo niepozornie.. Dziecko zwykle grymasi podczas jedzenia, niechętnie spożywa produkty, odmawia gryzienia.. Z czasem pojawia się płacz, ostentacyjne odmawianie przyjmowania pokarmów, plucie jedzeniem i wyraźny dyskomfort w trakcie spożywania posiłków.. Może przeradzać się to w bardzo ostre formy neofobii.. Dziecko nie jest w stanie spożywać nie tylko nowych pokarmów, ale także wcześniej przez siebie akceptowanych i znanych.. Pojawia się histeria, sensoryczna awersja na smak, zapach, a także teksturę pokarmów.. Niektóre dzieci nie są w stanie znieść obecności jedzenia, patrzenia na nie lub też przebywania w towarzystwie osób jedzących.

Neofobia żywieniowa jest bardzo złożonym problemem, który ciężko jest wytłumaczyć w jednoznaczny sposób.. Przyczyny jej powstawania są skomplikowane i powiązane z różnymi czynnikami.. Nie ma jednej, określonej przyczyny, która powoduje powstanie choroby.. Za przyczynę neofobii żywieniowej upatruje się czynniki genetyczne.. Inną przyczyną są zaburzenia w rozwoju układu nerwowego powstałe już w okresie płodowym.. Czynnik biologiczny może mieć bardzo silny wpływ na pojawienie się nieprawidłowych odruchów związanych z jedzeniem i spożywaniem pokarmów u dzieci.. Niewątpliwie bardzo istotnym czynnikiem jest środowisko w jakim dziecko się znajduje oraz atmosfera panująca w trakcie spożywania pokarmów.. Złe doświadczenia dziecka z momentem spożywania posiłków, wmuszanie jedzenia na siłę, płacz, krzyki, stres, nieregularność posiłków, chaotyczność mogą potęgować w dziecku niechęć do jedzenia.

Absolutnie nie można tego problemu bagatelizować i czekać aż sam minie.. Neofobia żywieniowa u dzieci wymaga kompleksowej i dogłębnej analizy, a także terapii, która pozwoli dziecku przezwyciężyć strach przed jedzeniem.. Lęk i opór przed jedzeniem może się pogłębiać, dlatego warto już na samym początku skonsultować objawy występujące u dziecka ze specjalistą, a następnie, jeśli będzie to konieczne, przeprowadzić terapię.. Zarówno dziecko, jak i rodzice powinni poddać się terapii, która rodzicom uzmysłowi problem, wskaże rozwiązania i metody pracy z dzieckiem.. Neofobia żywieniowa u dzieci to bardzo skomplikowany i złożony problem, który często nie jest dostrzegany jako poważne zaburzenie.. Mylona ze zwykłą niechęcią do jedzenia, może się pogłębiać i z czasem przybrać skrajne postaci.. Prawidłowa diagnoza i leczenie może przynieść bardzo dobre efekty, całkowicie likwidując problem.