Fosfolipid na rozwój mięśni

Pod pojęciem tym kryją się lipidy, które stanowią składniki komórek biologicznych. Preparaty te tworzą znaczącą grupę fosfolipidów. W najprostszej formie są one zbudowane z jednego cząsteczki glikolu, dwóch cząsteczek kwasów tłuszczowych oraz jednego kwasu fosforowego. Bardziej skomplikowane wersje tych związków mają dodatkową substancję przyłączoną do kwasu fosforowego, do których należą czynniki takie jak etanoloamina, cholina, inozytol lub seryna. Kluczową cechą charakterystyczną fosfolipidów jest ich synchroniczna rozpuszczalność zarówno w wodzie, jak i w tłuszczach. Ta właściwość umożliwia im działanie jako mechanizm transportowy, odpowiadający za przenoszenie związków lipidowych (przede wszystkim cholesterolu i kwasów tłuszczowych) w środowisku wodnym krwi. Dzięki tym właściwościom, podczas wysiłku fizycznego, kwaśne tłuszcze są uwalniane z tkanki tłuszczowej i następnie, z krwią, uczestniczą w procesie metabolizowania.

Wcześniej wzmiankowaliśmy o dodatkach dołączonych do kwasu fosforowego, które są rodzajem charakterystycznych cech fosfolipidów. W tym ustępie podejdziemy do ich funkcji w naszym organizmie. Cholina odpowiada za transport grup metylowych do innych związków. Powszechnie nazywane jest to metylacją, która w rzeczywistości jest bardzo istotna dla biochemii wysiłku fizycznego. Dzięki niej enzymy kataboliczne, które odpowiadają za hamowanie przyrostu masy mięśniowej, zostają zdezaktywowane, a z kolei związki, które przyczyniają się do anabolizmu białek mięśniowych, zostają aktywowane. Metylacja przyczynia się do powstawania istotnych substancji w procesie adaptacji do wysiłku fizycznego, takich jak kreatyna oraz L-karnityna. Kolejnym związkiem jest etanoloamina, który wiąże się z układem kanabinoidowym, którego substancje wzmacniające nie sprzyjają progresji sportowej formy (m.in. hamują uwalnianie testosteronu oraz syntezę cAMP, która niweluje tkankę tłuszczową). Jednak ludzki organizm posiada również zdolność do produkcji pochodnych o charakterze przeciwstawnym, które mają istotne znaczenie. Przykładem jest substancja sygnałowa zwana OEA, która składa się z etanoloaminy oraz kwasu oleinowego. Ich zadaniem jest intensyfikacja spalania zapasowej tkanki tłuszczowej oraz syntezy białek mięśniowych. Ostatni omawiany składnik to inozytol, którego działanie jest bardzo podobne do acetylocholiny. Odpowiada on za zwiększenie poziomu wapnia w komórkach mięśniowych, co prowadzi do inicjacji skurczu mięśniowego oraz generowania impulsu siłowego.

Lecithina jest głównie wykorzystywana do wspierania funkcji mózgu. Cholina, która została wcześniej wspomniana, jest prekursorem neuroprzekaźnika znanego jako acetylocholina. Neuroprzekaźnictwo jest procesem, który ułatwia przesyłanie sygnałów nerwowych między komórkami nerwowymi, co przyczynia się do znacznego przyspieszenia procesów poznawczych i pamięciowych oraz wzmocnienia neuronów. Uzupełnianie lecytyną może z powodzeniem służyć poprawie pamięci i koncentracji, a także zmniejszaniu stresu. Często jest przyjmowana przez osoby zajmujące się pracą umysłową, a także przez studentów i uczniów.

Aby zrozumieć budujący charakter lecytyny, powinniśmy zwrócić uwagę na poszczególne etapy jej oddziaływania na przemianę materii. Hormony antykataboliczne, takie jak insulina lub hormon wzrostu nie posiadają zdolności wnikania do wnętrza komórek. Proces wnikania jest możliwy dzięki ich wiązaniu się z receptorami komórkowymi przez enzym działający na lecytyny, które są częścią wcześniej wspomnianych błon komórkowych. Związanie się jest możliwe dzięki enzymowi IP-3K, co prowadzi do przekształcenia się jednej z lecytyn w fosfatydyloinozytol (tzw. PIP3). Związek ten jest kluczowym pośrednikiem informacji hormonalnej, który odpowiada za aktywację kinazy. Te ostatnie z kolei wpływają na aktywację czynników transkrypcyjnych, które prowadzą do produkcji białek na poziomie komórkowym. Wśród aktywowanych kinaz znajduje się jeden konkretny rodzaj – mTOR. Ów związek prowadzi do pobudzenia kompleksów budujących kontrolowanych przez RNA. Kompleksy te odpowiadają za wiązanie izolowanych aminokwasów w proteiny. Ponadto warto dodać, że powyższe procesy zachodzą przy wsparciu ze strony kreatyny.

Ostatni fragment pierwszego akapitu sugeruje pożyteczne skutki współpracy z kreatyną. Współdziałanie tych dwóch związków jest nie tylko znaczące w sytuacji aktywacji kinazy mTOR. Okazuje się, że lecytyna stanowi idealne uzupełnienie do składu stosów kreatyny, potęgując działanie ich składników, gdzie bardzo często występują leucyna i arginina. Inne substancje, które korzystnie współpracują z lecytyną, to kwasy omega-3. Te związki są niezwykle ważne podczas rozwoju wytrzymałości i masy mięśniowej oraz uczestniczą w procesie spalania tkanki tłuszczowej. Lecytyna ułatwia ich wchłanianie z przewodu pokarmowego. Lecytyna może być również łączona z suplementami podnoszącymi poziom testosteronu, co nie tylko zwiększa wchłanianie, ale również wzmocnia efekty anaboliczne.

Brak jest jednoznacznych wytycznych dotyczących konkretnych dawek lecytyny. Uważa się, że największe korzyści płyną z dawkowania w przedziale 500-2000 mg przez okres 3-4 miesięcy. Preparat najlepiej przyjmować przed spożyciem pokarmów lub w trakcie posiłków, ponieważ ułatwia to absorpcję. Lecytyna występuje głównie w soi oraz żółtkach jaj. Głównym przeciwwskazaniem do jej stosowania jest uczulenie na te produkty. Początkowe uzupełnianie lecytyny może spowodować objawy takie jak nudności, uderzenia gorąca oraz wzdęcia, a w przypadku nadmiernych dawek - prowadzić do problemów z układem krążenia.