Cząber – hodowla, cechy, wykorzystanie

Cząber ogrodowy (Satureja hortensis L.. ), inaczej cząberek, pieprzyk, dzięcielina, hyzop ogrodowy, ziele fasolowe, to roślina z rodzaju Satureja obejmującego około 130 gatunków.. Obecnie uprawiany jest w wielu krajach Europy, Azji i Ameryki.. W Polsce dobrze się zaaklimatyzował i można go spotkać praktycznie na terenie całego kraju.. Surowcem zielarskim cząbru jest całe lub otarte ziele (zawierające tylko kwiaty i liście), którego głównymi składnikami są olejki eteryczne, garbniki i sole mineralne.. Mimo swoich leczniczych właściwości roślina ta jest stosowana głównie jako przyprawa, której smak i aromat są cenione od ponad 2000 lat.

Cząber ogrodowy to roślina jednoroczna, która osiąga wysokość 30 – 50 cm.. W uprawie spotyka się jego dwie formy: niemiecką (wyższą, ubogą w kwiaty i liście) oraz francuską (niższą, mocno ulistnioną, rozkrzewioną, o dużej ilości kwiatów).. Nie wymaga żyznej gleby, jednak musi być bogata w wapń i przepuszczalna o znacznej zawartości próchnicy.. Rośnie najlepiej w miejscach słonecznych, osłoniętych od wiatru, o odpowiednim poziomie wilgotności (szczególnie wiosną).. W późniejszym okresie dobrze znosi suszę.. Jedyną polską odmianą cząbru jest “Saturn”, dający wysoki plon.. Cząber ogrodowy wysiewamy w połowie kwietnia połowie kwietnia w rzędy co 30 – 40 cm na głębokość 0, 5 cm.. Wschody pojawiają się po 2 – 3 tygodniach.. Ziarna dobrej jakości kiełkują równomiernie.. W okresie kwitnienia (od lipca do września) surowcem zielarskim są całe rośliny.. Można je suszyć w pęczkach zawieszonych w stodołach lub wiatach w temperaturze otoczenia.. Najkorzystniejszym momentem do zbioru jest zazwyczaj połowa lipca (początek kwitnienia).. Cząber ścina się na wysokości około 10 – 15 cm, co umożliwia wytworzenie roślinie odrostów i ponowny jesienny zbiór.. Jego uprawę zaleca się w sąsiedztwie fasoli, gdyż odstrasza od niej mszyce.

Oprócz charakterystycznego smaku i zapachu cząber pospolity odznacza się bogactwem wielu cennych składników.. Należą do nich, m.. in. Flawonoidy, garbniki, witamina C, składniki mineralne (Zn, Mg, K), kwas kawowy, rozmarynowy i karnozowy oraz olejki eteryczne (tymol, beta-mircen, alfa-thujen, terpinen, karwakrol, p-cymen).. Roślina ta ma wielostronne działanie.. Wykazuje właściwości antybakteryjne, przeciwgrzybicze, przeciwbólowe, przeciwzapalne, przeciwbiegunkowe, przeciwrobaczycowe i przeciwutleniające.. Ułatwia przyswajanie pokarmów, łagodzi nadmierną fermentację jelitową i wzdęcia, wzmaga trawienie i wydzielanie soku żołądkowego oraz niszczy robaczyce przewodu pokarmowego.. Ponadto działa wiatropędnie, lekko moczopędnie, antyseptycznie, ściągająco, uspokajająco, poprawia intelekt oraz pracę kory nadnerczy.. Przeczytaj też: Właściwości lecznicze tymianku – niezastąpionego środka na włosy, skórę, kaszel i dolegliwości żołądkowe.

Cząber ma specyficzny, wyrazisty smak.. Może być kojarzony z tymiankiem lub majerankiem, jednak jest znacznie bardziej ostry, pieprzny i orzeźwiający.. Zapachem przypomina oregano i szałwię.. Smak cząbru można określić jako rozgrzewający.

Ziele cząbru ogrodowego ułatwia trawienie ciężkostrawnych potraw, dzięki czemu stanowi doskonały dodatek do fasoli, grochu, bobu, soi, soczewicy i kapusty.. Wchodzi w skład pieprzu ziołowego.. Może być też używane (świeże lub ususzone) jako przyprawa do marynat, konserw rybnych, mięsnych, grzybowych i jarzynowych, dziczyzny, farszów, pasztetów, zup, dań gorących, świeżych sałatek, wędlin i serów.. Głównie wykorzystuje się świeże lub suszone liście dzięcieliny oraz młode wierzchołki pędów, które dzięki obecności olejków eterycznych mają dość ostry i korzenny smak oraz mocny aromat.. Należy jednak uważać, by nie przesadzić z dodawaną ilością, która mogłaby zdominować smak potrawy, a po dłuższej obróbce termicznej nadać niepożądanej goryczki.. Cząber może być także stosowany zewnętrznie, np.. Do sporządzania maseczek ściągających i przemywania cery tłustej lub przygotowywania kąpieli w stanach zapalnych skóry.. Podsumowując, ziele cząbru pospolitego może być pozyskiwane ze stanu naturalnego, zielarskich plantacji lub uprawiane we własnym ogródku.. Jest to przyprawa o charakterystycznym smaku i zapachu, która znajduje zastosowanie w kuchni i lecznictwie.

W kuchni warto zestawić wyrazisty smak cząbru z jagnięciną, wieprzowiną i baraniną.. Miłośnicy ryb mogą doprawić za pomocą tej rośliny makrelę, węgorza lub karpia.. Doskonale smakuje także w zestawieniu z wątróbką.. Cząber to najlepszy przyjaciel potraw bazujących na roślinach strączkowych.

Używanie cząbru jako przyprawy kuchennej jest w pełni bezpieczne.. Nie stwierdzono także silnych właściwości alergizujących przy medycznym zastosowaniu rośliny.. Wyjątek stanowi olejek z cząbru.. Odnotowano przypadki, kiedy spowodował on problemy natury dermatologicznej.. Nierozcieńczony olejek z cząbru jest substancją niezwykle drażniącą.. Zaleca się także, aby nie suplementować cząbru w okresie ciąży i laktacji.. Również osoby mające problem z krzepliwością krwi powinny powstrzymać się od stosowania rośliny.. Czytaj również: Zioła moczopędne – rodzaje i właściwości lecznicze Zioła nasenne – rodzaje i działanie Zioła przeciwzapalne – rodzaje i właściwości Warto również zapoznać się z właściwościami kruszyny pospolitej!