Chlor – cechy i stosowanie... Chlorki we krwi, norma

W przyrodzie chlor należy do grupy fluorowców.. Jest dość rozpowszechnionym pierwiastkiem.. W naturze występuje w formie chlorków tworzących minerały takie jak: halit (sól kamienna), sylwin (chlorek potasu), karnalit (uwodniony podwójny chlorek potasu i magnezu).. W ludzkim organizmie chlor znajduje się w: płynach ustrojowych – w płynie mózgowo-rdzeniowym, ślinie i kwasie solnym w żołądku, tkankach.. Pierwiastek ten magazynuje się w skórze i tkance podskórnej oraz kościach.. U dorosłej osoby jego zawartość w organizmie stanowi 84 g.. Dzienne zapotrzebowanie na chlor wynosi 2300 mg u młodzieży, dorosłych oraz kobiet w ciąży i karmiących.. Wraz z wiekiem zapotrzebowanie na ten makropierwiastek spada, co wynika z jego nierozłącznej współpracy z sodem oraz rekomendacji niskiego spożycia sodu w ramach profilaktyki nadciśnienia tętniczego.. Z związku z tym niedobór chloru spotyka się rzadko i jest on uwarunkowany raczej toczącym się w organizmie procesem chorobowym niż niewłaściwym żywieniem.. Głównym źródłem chloru w diecie jest sól kuchenna.

Jest żółtozielonym trującym gazem o ostrym zapachu z rodzaju niemetalu, w związku z czym był wykorzystywany podczas I wojny światowej jako gaz bojowy hamujący czynności oddechowe.. Rozpuszcza się w wodzie, tworząc wodę chlorową, substancję silnie utleniającą, dlatego wykorzystywany jest do dezynfekcji wody.. Jest bardzo aktywny chemicznie, gdyż reaguje bezpośrednio niemal ze wszystkimi pierwiastkami, tworząc chlorki, chlorowodór, kwas solny, pod– i nadchlorany, chloryny i chlorany.. Chlorki we krwi: Jon chlorkowy w ludzkim organizmie w towarzystwie sodu: reguluje równowagę kwasowo-zasadową, reguluje gospodarkę wodno-elektrolitową, utrzymuje ciśnienie osmotyczne; wraz z chlorkami potasu i sodu odpowiadają za prawidłową pracę serca; służą do wytwarzania kwasu solnego w żołądku; aktywują wydzielanie amylazy ślinowej.

Prawidłowe stężenie chlorków we krwi lub jej surowicy wynosi 98–106 mmol/l.. Równolegle do chlorków oznacza się pozostałe elektrolity (jonogram) jako: kationy: sodu, potasu, wapnia i magnezu; aniony: chloru, wodorowęglanów, fosforanów.. Zbyt wysokie stężenie chlorków świadczy o odwodnieniu hipertonicznym, nadmiernej podaży NaCl lub kwasicy metabolicznej spowodowanej utratą HCO3 przez przewód pokarmowy lub nerki.. Zbyt niskie stężenie wskazuje z kolei na niedobór sodu, który z chlorkami we krwi powinien znajdować się w proporcjach 1: 1.. Wymioty, biegunka lub obfite pocenie się mogą wywołać niskie stężenie chlorków z jednoczesnym utrzymywaniem się jonów sodu na prawidłowym poziomie.