Na szczyty w celach szkoleniowych

Wybór trasy jest główną kwestią podczas organizacji wyprawy górskiej. Musimy dokładnie ocenić nasze umiejętności i przygotowanie. Jeśli nasz organizm nie wykazuje odporności na dłuższe wędrówki (np. kilkugodzinne spacery po mieście) i nie regularnie trenujemy, zalecane jest podjęcie przebiegu przez niższe pasma górskie. Chociaż przekraczanie tysiączników może nie wydawać się ambitnym celem, ich podbój może być znacznie bardziej wyczerpujący niż się wydaje. Trzeba przestrzegać określonego czasu pokonania trasy, który jest zaznaczony na mapach topograficznych. Wędrowanie w górach po zmroku jest niebezpieczne z powodu dużego prawdopodobieństwa urazów i możliwości stracenia szlaku. Potrzebujemy także odpowiedniego czasu na odpoczynek, jedzenie i podziwianie widoków. Trasa powinna być również wystarczająco urozmaicona, zarówno pod względem podejść, jak i zjazdów. Bardziej doświadczeni wędrówcy mogą wybrać trasy przez wyższe pasma, zwracając uwagę na kształt terenu. Nie zapominajmy także o odpowiednim rozłożeniu sił na całej trasie i o poprawnym oddychaniu podczas długotrwałych wysiłków.

Aby sprawnie zapakować się na górską wyprawę, nie przeciążając przy tym plecaka, należy wziąć ze sobą wszystko, co niezbędne, aby nie brakowało na nic ważnego. Jednak musimy zrozumieć jedno podstawowe zagadnienie: góry są nieprzewidywalne. Nie powinniśmy się więc opierać na prognozie pogody. Rzeczywista temperatura w górach różni się od temperatury odczuwalnej z powodu wiatru, nasłonecznienia oraz wilgotności powietrza. Wiatry i turbulencje powietrza w okolicy stoków powodują, że mogą pojawić się nieoczekiwane zmiany pogody, takie jak nieprzewidziane ulewy i nawet zamiecie śnieżne na wyższych wysokościach. Dlatego nawet jeśli większość źródeł podaje 20 stopni Celsjusza i doskonałe, słoneczne warunki pogodowe, zawsze powinniśmy przystępować do wyprawy jakbyśmy mieli się mieć do czynienia z dowolnymi warunkami atmosferycznymi.

Ludzie, którzy wędrowali po górach, z pewnością zgodzą się z moim stwierdzeniem, że czasami w trudniejszych odcinkach chcielibyśmy się poddać lub czynili dłuższe i częstsze postoju, odczuwając zmęczenie i ból mięśni. Kiedy wydaje nam się, że natura rzuca pod nasze nogi wyzwania, takie jak nieoczekiwana ulewa, silny wiatr lub nagle się pojawiające ścieżki, przestajemy dostrzegać jej piękno i zaczynamy przeklinać los. Takie wyzwania zdarzają się, ale jeśli nie jesteśmy na nie przygotowani, mogą stać się dla nas próbą wytrzymałości psychicznej. Nie masz już siły wchodzić pod górę? Ustawiaj mniejsze cele, na przykład do drzewa na zakręcie. Osiągnąłeś? Ustawiaj kolejny cel, na przykład do oznaczonego głazu. Nie wpatruj się tylko w podłoże, gdyż wtedy pozbawiasz się punktu odniesienia i droga wydaje się nie mieć końca. Możesz również skupić swoją uwagę na czymś innym niż ból mięśni, na przykład śpiewając piosenkę, licząc kroki lewa-prawa, rozmawiając lub wybijając znaną melodię na palcach. Nasz umysł jest bardzo elastyczny i możemy go oszukać, jeśli wiemy jak. Nigdy nie poddawaj się i nie stój na dłużej. Jeśli bardzo boli, rozluźnij i idź dalej. Zrób kilkusekundowe przerwy, nie siadaj na każdym pieńku i nie pozwól, aby zmęczenie pokonało cię. Gdy wejdziesz na szczyt, poczujesz nieopisany przypływ sił i satysfakcji, że wygrałeś z samym sobą. To uczucie będzie ci towarzyszyć do końca wyprawy.