Diets Premium
1110 wyświetleń
Pobierz
Grzyby, gedziedziczone (bez dodatku tłuszczu i soli)
1 / 1

Grzyby, gedziedziczone (bez dodatku tłuszczu i soli)

g Bez Dodatku Tłuszczu Grzyby Gotowane Grzyb
31 KCAL KCAL / 100g
6.1g Białko
0.5g Tłuszcze
0.6g Węglowodany
Bez Dodatku Tłuszczu Grzyby Gotowane Grzyb

Grzyby, gedziedziczone (bez dodatku tłuszczu i soli)

Nutri-Score: A (-10)

31 KCAL / 100g
6.1g Białko
0.5g Tłuszcze
0.6g Węglowodany

Składniki odżywcze

Składniki odżywcze
Nazwa / 100g
Białko 6.1 g
Błonnik 2.5 g
Błonnik nierozpuszczalne 1.5 g
Błonnik rozpuszczalny 1 g
Chlor 35 mg
Cholesterol 1 mg
Cukier 0.1 g
Cynk 1.6 mg
Fosfor 98 mg
Jod 4.2 µg
Karotyna Beta 2 mg
Kwasy tłuszczowe jednonienasycone 0.05 g
Kwasy tłuszczowe nasycone 0.1 g
Kwasy tłuszczowe trans 1 g
Kwasy tłuszczowe wielonienasycone 0.2 g
Luteina 10 µg
Magnez 12 mg
Mangan 0.1 mg
Miedź 0.5 mg
Natron 6.4 g
Omega 3 0.02 g
Omega 6 0.18 g
Popiół 0.5 g
Potas 318 mg
Selen 12 µg
Sód 2 mg
Sól 0.01 g
Tfa 18:2 t 2.5 mg
Tłuszcz 0.5 g
Wapń 5 mg
Witamina B1 (Tiamina) 0.3 mg
Witamina B12 (Cobalaminy) 0.04 µg
Witamina B2 (Ryboflawina) 1.03 mg
Witamina B3 (Niacyna) 14.28 mg
Witamina B5 (Kwas pantotenowy) 2.7 mg
Witamina B6 (Pyridoxyna) 0.03 mg
Witamina B7 (Biotyna) 10 mg
Witamina B9 (Kwas foliowy) 18.3 µg
Witamina C (Kwas askorbinowy) 1.7 mg
Witamina D 3.8 µg
Witamina E 0.03 mg
Witamina K 320 µg
Woda 87.3 g
Węglowodany 0.6 g
Żelazo 1 mg
Knowledge Hub

Wiedza ekspertów

Powiązane artykuły na bazie aktualnej strony.

Pieczarki o maksymalnej grubości do 10 milimetrów – charakterystyka odżywcza i właściwości strukturalne

Pieczarki, znane również pod łacińską nazwą Agaricus bisporus, stanowią cenny składnik diety ze względu na swoją złożoną wartość odżywczą. Jako produkt pełnowartościowy dostarczają organizmowi kompleksu niezbędnych składników pokarmowych, w tym wysokowartościowych białek o pełnym profilu aminokwasowym, nienasyconych kwasów tłuszczowych, przyswajalnych węglowodanów strukturalnych, a także szerokiego spektra witamin z grupy B (w tym ryboflawiny, niacyny i kwasu pantotenowego) oraz kluczowych mikroelementów, takich jak selen, potas, fosfor i miedź. Pod względem fizykochemicznym, miąższ pieczarek charakteryzuje się wyjątkowo wysoką zawartością wody, która przekracza 90% ogólnej masy świeżej grzybni. Pozostała część suchej masy składa się przede wszystkim z białek roślinnych, które wyróżniają się obecnością wszystkich niezbędnych aminokwasów egzogennych (takich jak lizyna, metionina czy treonina), co czyni je szczególnie wartościowym źródłem białka dla osób stosujących diety roślinne lub wegetariańskie. Dodatkowo, niska kaloryczność pieczarek (około 22–25 kcal na 100 g) przy jednoczesnym wysokim udziale błonnika pokarmowego (ok. 2–3 g/100 g) sprawia, że są one chętnie wykorzystywane w dietetyce jako składnik wspomagający kontrolę masy ciała oraz regulację procesów metabolicznych.

Zobacz szczegóły

Dlaczego grzyby stanowią wyjątkowo cenne źródło witaminy D dla organizmu człowieka?

Powszechnie panuje mylne przekonanie, iż grzyby nie dostarczają istotnych składników odżywczych. Tymczasem badania naukowe jednoznacznie potwierdzają, że są one prawdziwą skarbnicą bioaktywnych związków – w tym unikalnych witamin, minerałów oraz przeciwutleniaczy – które odgrywają kluczową rolę w utrzymaniu optymalnej kondycji fizycznej oraz wspieraniu podstawowych funkcji metabolicznych naszego organizmu.

Zobacz szczegóły

Płaskuder plamisty – charakterystyka, schemat dawkowania, wskazania terapeutyczne oraz ograniczenia stosowania

Płaskuder plamisty wykazuje wysoce wartościowe właściwości prozdrowotne dla ludzkiego ustroju. Jego regularne spożywanie przyczynia się do efektywnej detoksykacji organizmu poprzez eliminację szkodliwych metabolitów, a także sprzyja regulacji lipidogramu poprzez redukcję stężenia frakcji LDL. Ponadto, ekstrakty z tego grzyba odgrywają istotną rolę w wspomaganiu regeneracji miąższu wątroby podczas stanów zapalnych oraz uszkodzeń toksycznych. Zawarte w nim nasiona stanowią bogate źródło polifenoli i innych związków o udokumentowanym działaniu antyoksydacyjnym, które nie tylko neutralizują wolne rodniki odpowiedzialne za procesy starzenia się komórek, ale również wykazują potencjalne działanie protekcyjne wobec transformacji nowotworowych na poziomie molekularnym.

Zobacz szczegóły

Tłuszcz pospolity – charakterystyka, zastosowanie kulinarne i identyfikacja wizualna

Grzyby dziko rosnące, dzięki swojemu unikalnemu profilowi smakowo-zapachowemu oraz różnorodnej konsystencji, cieszą się uznaniem smakoszy na całym globie. Ich odmiany jadalne, w zależności od geograficznego obszaru występowania, wykazują znaczną zmienność zarówno pod względem morfologii, jak i składu biochemicznego. Wśród najchętniej pozyskiwanych i konsumowanych gatunków w polskich lasach wyróżnia się tłuszcz pospolity (*Suillus*), należący do rodziny maślakowatych (*Suillaceae*). Ten szeroko rozpowszechniony grzyb kapeluszowy zasiedla głównie strefy umiarkowane północnej półkuli, tworząc mikoryzę z różnorodnymi gatunkami drzew iglastych.

Zobacz szczegóły

"Maść świerkowa – cechy i cena.. Maść świerkowa na grzybicę"

Maść świerkowa jest środkiem pochodzenia naturalnego, wspierającym funkcjonowanie układu oddechowego, podnoszącym odporność organizmu i efektywnie redukującym choroby skórne.

Zobacz szczegóły

Kurki leśne – charakterystyka, zastosowanie kulinarne oraz metody przetwarzania: suszenie, marynowanie i inne techniki konserwacji

Kurki, znane również pod łacińską nazwą Cantharellus cibarius, stanowią jeden z najchętniej zbieranych gatunków grzybów w polskich lasach, ciesząc się uznaniem zarówno wśród grzybiarzy-amatorów, jak i profesjonalnych kucharzy. Ich zasięg występowania wykracza daleko poza granice Europy – spotyka się je w różnorodnych ekosystemach leśnych Azji, a także na kontynentach amerykańskich, gdzie od wieków stanowią ważny element lokalnych tradycji kulinarnych. Podobnie jak większość grzybów mikoryzowych, kurki wchodzą w ścisłe interakcje symbiotyczne z korzeniami drzew liściastych i iglastych, tworząc złożone sieci współzależności przede wszystkim z takimi gatunkami jak sosna pospolita (Pinus sylvestris), świerk pospolity (Picea abies) czy dąb szypułkowy (Quercus robur). Te mutualistyczne relacje nie tylko umożliwiają grzybom pobieranie niezbędnych składników odżywczych, ale również przyczyniają się do poprawy kondycji całego ekosystemu leśnego.

Zobacz szczegóły

Kurki (pieprznik jadalny) – przewodnik po rozpoznawaniu, obróbce i kulinarnym wykorzystaniu. Sprawdzone przepisy z kurkami w roli głównej

Pieprzniki jadalne, potocznie nazywane kurkami, wyróżniają się intensywnym, owocowo-korzennym aromatem oraz delikatną, lekko pieprzną nutą smakową, co czyni je jednym z najbardziej cenionych grzybów leśnych wśród miłośników zbieractwa. Ich charakterystyczny, trąbkowaty kształt oraz jaskrawożółta barwa ułatwiają identyfikację nawet początkującym grzybiarzom. Ze względu na wszechstronność w kuchni – od wykwintnych sosów po proste, domowe potrawy takie jak omlety czy zapiekanki – kurki zyskują miano "grzybów uniwersalnych". Należy jednak zachować czujność podczas zbierania, ponieważ w lasach można spotkać mylone z nimi gatunki, takie jak lisówka pomarańczowa (*Hygrophoropsis aurantiaca*), która mimo że nie jest trująca, znacząco ustępuje kurkom pod względem walorów smakowych. Niniejszy przewodnik pomoże Ci bezbłędnie rozróżnić prawdziwe kurki od ich "sobowtórów" oraz podpowie, jak prawidłowo je przygotować, aby w pełni wydobyć ich wyjątkowy smak.

Zobacz szczegóły

Tradycyjna sztuka kulinarna Japonii: unikalne cechy i klasyczne dania regionalne

Dla większości z nas japońska kultura kulinarna nierozerwalnie wiąże się z delikatnie przygotowywanym sushi, jednak kraj ten kryje w sobie o wiele bogatszą paletę smaków i technik gotowania. Typowy posiłek w Japonii to nie tylko ryż serwowany w drewnianej miseczce oraz zielona herbata jako nieodłączny dodatek – to przede wszystkim harmonia prostoty, sezonowości składników i precyzji w każdym detalu. Ryż, stanowiący fundament większości dań, towarzyszy tu nie tylko jako baza, lecz także jako symbol kulturowy, który łączy się z tradycjami sięgającymi tysiącleci. Co jednak szczególnie fascynujące, to ogromne zróżnicowanie kulinarne między poszczególnymi regionami archipelagu. Od ostrych, aromatycznych zup z Hokkaido, przez subtelne smaki Kioto, aż po wyraziste dania z Okinawa – każda prefektura ma swoje unikalne przepisy, techniki obróbki termicznej oraz lokalne składniki, które od wieków kształtują jej tożsamość kulinarną. Warto zauważyć, że japońska kuchnia to nie tylko zestaw potraw, ale także filozofia, która podkreśla równowagę między pięcioma podstawowymi smakami: słodkim, kwaśnym, słonym, gorzkim i umami. Ta ostatnia, często pomijana w kuchniach zachodnich, odgrywa tu kluczową rolę, nadając daniom głębię i złożoność. Równie istotne są metody przygotowywania – od surowych *sashimi*, przez gotowane *nimono*, aż po smażone *tempura* – każda z nich wymaga nie tylko umiejętności, ale także głębokiego zrozumienia produktów i ich sezonowej dostępności.

Zobacz szczegóły

Skanuj ten kod QR, aby szybko uzyskać dostęp do tej strony na swoim urządzeniu mobilnym.

QR Code