Trwałe problemy z zaparciami. Trwałe problemy z zaparciami u dzieci

Chroniczne powstrzymywanie wypróżnień, znane również jako zachowanie retencyjne, to długotrwałe, czynnościowe unikanie defekacji spowodowane osłabionymi ruchami perystaltycznymi jelita grubego lub nadmiernym skurczem jego ściany mięśniowej. Może również wynikać z świadomego unikania wypróżnień z powodu negatywnych skojarzeń, lęku przed toaletami publicznymi, wstydu lub odczucia obrzydzenia. Kluczową rolę odgrywa tu stan psychiczny pacjenta. W przypadku takich zaburzeń konieczne jest nie tylko wsparcie psychologiczne, ale także wprowadzenie do diety produktów wspomagających wypróżnienia i eliminujących zaparcia, często towarzyszące bóle i dyskomfort w brzuchu. Przyczyny nawykowych zaparć mogą mieć charakter metaboliczny, neurologiczny lub endokrynologiczny.

Proces kształtowania nawyków defekacyjnych u dzieci trwa aż do 16. roku życia. Dzieci często postrzegają defekację jako nieprzyjemny i wstrętny proces, dlatego starają się go unikać. W konsekwencji stolce są wydalane rzadziej niż dwa razy w tygodniu, są szerokie i obfite. Często obserwuje się tzw. postawę retencyjną, w której dziecko przez silne naciskanie pośladków i nagłe przerwanie aktywności próbuje powstrzymać oddawanie stolca. W efekcie dziecko może siadać lub kucać, a po pewnym czasie, gdy uczucie parcia mija, wraca do zabawy. Kluczowe jest zapewnienie dziecku odpowiedniej ilości błonnika, np. poprzez włączenie do diety produktów pełnoziarnistych, takich jak grube kasze, chleb razowy czy ryż brązowy. Problem ten dotyczy aż 15% dzieci, powodując u nich niepokój i stres. Ze względu na wstyd, dzieci nie chcą rozmawiać z rodzicami na ten temat, co zwiększa ryzyko powikłań, np. nietrzymania stolca w przyszłości. Podsumowując, zaparcia nawykowe są powszechnym problemem, a dzieci, ze względu na wstyd, obrzydzenie, lęk przed odrzuceniem lub korzystaniem z toalet publicznych, a także ból, starają się unikać defekacji, zużywając przy tym ogromną ilość energii fizycznej i psychicznej.