Uszkodzenia więzadła krzyżowego przedniego (ACL)

Uszkodzenia więzadła krzyżowego przedniego są skutkiem nieoczekiwanego przemieszczenia powierzchni stawowych kości udowej i piszczelowej poza ich fizjologiczny zakres lub poprzez nadmierne rozciągnięcie w stawie kolanowym. Podobne sytuacje często zdarzają się podczas gier zespołowych, takich jak piłka nożna czy rugby, kiedy w wyniku uderzenia z przodu w wyprostowane kolano dochodzi do przerwania więzadła.

Współcześnie, możemy leczyć kontuzje więzadeł krzyżowych, wybierając spośród opcji takich jak metody operacyjne lub zachowawcze... Okazuje się, że przewaga jednej z nich nad drugą jest częstym przedmiotem badań naukowych... Do tej pory jest to trudne do jednoznacznego stwierdzenia, która z nich jest bardziej efektywna.

Celem odpowiednio przeprowadzonego programu rehabilitacji po zabiegu rekonstrukcji więzadła krzyżowego przedniego jest przywrócenie pacjentowi pełnej sprawności fizycznej i psychicznej, którą miał przed wystąpieniem urazu. Warunkiem powrotu do aktywności zawodowej lub sportowej jest spełnienie kilku warunków: brak bólu i obrzęku, pełny zakres ruchu w stawie kolanowym, przywrócenie siły mięśniowej sprzed urazu oraz normalizacja chodu.

Obecnie uważa się, że istnieją czynniki, które znacznie zwiększają ryzyko wystąpienia urazów więzadeł krzyżowych przednich. W szczególności zaobserwowano, że kobiety są trzy razy bardziej narażone na przerwanie tych więzadeł niż mężczyźni. Ten stan rzeczy może być wyjaśniony różnicami anatomicznymi, które obejmują szersze miednicę u kobiet, większą rotację zewnętrzną kości piszczelowej, zwiększoną koślawość kolan oraz słabszy rozwój mięśniowy. Dodatkowo, niższy współczynnik funkcjonalności mięśni biodrowo-goleniowych w odniesieniu do mięśni czworogłowych może przedstawiać dodatkowe obciążenie dla więzadeł krzyżowych przednich. Kobiety cechują się także zwiększoną luźnością stawów. Poprzez prawidłowe funkcjonowanie głębokich mięśni (takich jak przepona, mięsień poprzeczny brzucha i mięśnie dna miednicy) można zapewnić stabilizację kręgosłupa, miednicy i klatki piersiowej, co ma kluczowe znaczenie dla zapobiegania urazom i tworzenia podstawy dla skutecznego, bezpiecznego i dynamicznego wykonywania ruchów. Dzięki świadomemu łączeniu wyżej wymienionych elementów i stopniowemu ich wdrażaniu w zależności od aktualnych możliwości funkcjonalnych pacjenta, rehabilitacja pooperacyjna może umożliwić powrót do aktywności w ciągu 6 miesięcy i jednocześnie nie powodować dalszego uszkodzenia więzadeł krzyżowych przednich.