Zwalczanie infekcji za pomocą 3 naturalnych antybiotyków

Ta popularna w Polsce roślina stosowana głównie w celu poprawy walorów smakowych potraw jest jednym z najsilniejszych naturalnych antybiotyków.. W czosnku znajdują się woda, węglowodany, białka, witaminy, głównie witamina C i witaminy z grupy B, składniki mineralne (potas, fosfor, żelazo, mangan).. Dodatkowo czosnek zawiera szereg substancji o działaniu antyoksydacyjnym, jak flawonoidy i kwasy fenolowe.. Czosnek swoje działanie zawdzięcza głównie allicynie.. Jest to składnik biologicznie czynny, który wykazuje działanie przeciwgrzybiczne i przeciwbakteryjne.. Nadaje czosnkowi również charakterystyczny zapach oraz smak.. Czosnek poprawia krążenie krwi, obniża ciśnienie tętnicze oraz reguluje poziom cholesterolu we krwi.. Odpowiada również za zmniejszenie krzepnięcia krwi.. Jednak aby uwolnić związki działające przeciwzakrzepowo, należy go rozgnieść.. Otwierają się wtedy błony komórkowe i uwalnia się enzym allinaza, pod wpływem którego powstają związki charakteryzujące się właśnie działaniem przeciwzakrzepowym.. Czosnek wykazuje działanie: – bakteriobójcze (na drobnoustroje Gram-dodatnie i Gram-ujemne), – przeciwgrzybicze, – przeciwpasożytnicze, – stymuluje układ immunologiczny, – przeciwutleniające.

W obliczu rosnącej oporności patogenów na konwencjonalne leki farmaceutyczne, coraz większe znaczenie zyskują alternatywne metody wspierania odporności organizmu. Jednym z najcenniejszych darów natury, którego właściwości przeciwdrobnoustrojowe zostały udokumentowane zarówno w medycynie ludowej, jak i współczesnych badaniach naukowych, jest niefiltrowany miód pszczeli. Powinien on stanowić stałą część diety nie tylko podczas infekcji, lecz także w ramach codziennej profilaktyki zdrowotnej. Jego wyjątkowa skuteczność wynika z obecności unikalnego enzymu – glukozooksydazy, który jest wydzielany przez gruczoły ślinowe pszczół podczas przetwarzania nektaru. Pod wpływem tego enzymu glukoza ulega utlenieniu do kwasu glukonowego, a powstający w tym procesie nadtlenek wodoru wykazuje silne działanie bakteriobójcze. Ponadto, synergistyczne oddziaływanie lizozymu, polifenoli, olejków eterycznych oraz śladowych ilości flawonoidów dodatkowo wzmacnia jego zdolność do zwalczania szerokiego spektrum mikroorganizmów. Należy jednak pamiętać, że termolabilna glukozooksydaza ulega denaturacji pod wpływem wysokiej temperatury oraz światła słonecznego, dlatego miód powinien być przechowywany w chłodnym, zaciemnionym miejscu. Spośród wszystkich odmian szczególnie wyróżniają się miody o najwyższej aktywności przeciwdrobnoustrojowej: nawłociowy, gryczany oraz spadziowo-nektarowy, podczas gdy miody akacjowe czy wielokwiatowe wykazują stosunkowo niższe stężenie związków bioaktywnych.

Kit pszczeli, powszechnie znany jako propolis, stanowi złożoną kompozycję biologicznie aktywnych składników, w tym żywic roślinnych, aromatycznych olejków eterycznych, naturalnego wosku pszczelarskiego, pyłków kwiatowych oraz szeregu innych biozłożonych związków. Substancja ta jest syntetyzowana przez pszczoły na bazie zebranego kitu pszczelego oraz pyłkowego balsamu, a następnie wykorzystywana do utrzymania higieny wewnątrz ula – pełni funkcję naturalnego środka dezynfekującego, uszczelniającego szczeliny oraz wzmacniającego integralność strukturalną plastra. Od niepamiętnych czasów propolis znajduje zastosowanie w medycynie naturalnej jako środek wspomagający terapię różnorodnych schorzeń o podłożu infekcyjnym, zapalnym czy degeneracyjnym. Jego wyjątkowe właściwości prozdrowotne wynikają z obecności wysokostężonych polifenoli (w tym flawonoidów oraz kwasów fenolowych) oraz terpenoidów – związków o udokumentowanym działaniu antyoksydacyjnym, które neutralizują szkodliwe wolne rodniki. Ponadto wykazano, że preparaty propolisowe wykazują znaczną aktywność przeciwdrobnoustrojową (bakteriobójczą, wirusobójczą i grzybobójczą) oraz działanie przeciwzapalne. W postaci maści, żeli, kropli czy globulek może być stosowany miejscowo w celu przyspieszenia gojenia się ran o przedłużonym czasie regeneracji, oparzeń termicznych, owrzodzeń troficznych, zmian żylakowatych oraz innych dermatoz o podłożu zapalnym.