Zaburzenia żywieniowe i wsparcie ze strony osób najbliższych

Wskazówki, które powinny nas zaniepokoić i skłonić do zwrócenia uwagi, to specyficzne postępowanie i modyfikacje w zakresie spożywania posiłków, relacji z jedzeniem oraz wyglądu fizycznego. Najczęściej spotykane i rejestrowane sygnały to: rezygnacja z jedzenia w obecności innych osób, bliskich, kolegów. Często podawane uzasadnienie przez osobę dotkniętą chorobą to informacja, że zjadła wcześniej lub twierdzenie, że cierpi na dolegliwości, np. żołądkowe; po zjedzeniu posiłku udaje się do toalety i nie pojawia się przez dłuższy czas; aktywność fizyczna stała się jej nałogiem; nieustannie powtarza, że jest otyła i musi schudnąć, pomimo że jej waga jest prawidłowa lub nawet – jest szczupła; ukrywa jedzenie lub wyrzuca je; nosi ubrania, które są zbyt duże, aby ukryć utratę masy ciała i wystające kości; głównymi tematami rozmów są diety, liczenie kalorii, jej waga i proporcje; preferuje samotność i unika spotkań z przyjaciółmi i rodziną; pojawiają się trudności z koncentracją i problemy w nauce; należy do grup pro-ana lub pro-mia (sympatycy bulimii). Pomimo licznych zmian w zachowaniu, są one często trudne do wykrycia, ponieważ osoba chora stara się, aby nikt ich nie zauważył; korzysta z fałszywych informacji lub zaprzecza niepokojącym nas objawom.

Aby skutecznie pomóc osobie z zaburzeniami odżywiania, należy odpowiednio się do tego przygotować. Kluczowe jest posiadanie kompleksowej wiedzy na temat tych schorzeń, ich mechanizmów, przyczyn i skutków. Nie należy opierać się na uprzedzeniach czy niepotwierdzonych informacjach, gdyż często są one dalekie od prawdy. Posiadanie fachowej wiedzy pomaga również zmniejszyć lęk, który nieuchronnie pojawia się w trudnych sytuacjach. Ważne jest również opanowanie własnych emocji, które mogą wystąpić po odkryciu problemu u bliskiej osoby. Reakcje mogą być różnorodne – od strachu, złości i paniki po szok, płacz i zaprzeczanie. Kontrola nad nimi umożliwia skuteczne działanie i sprawia, że osoba dotknięta chorobą czuje się bezpieczniej, widząc, że potrafimy radzić sobie z emocjami i udzielić pomocy. Po zdobyciu wiedzy i opanowaniu emocji, należy zaakceptować fakt, że ktoś z naszego otoczenia choruje, nie wybrał sobie choroby, potrzebuje wsparcia, a leczenie będzie długotrwałe i wymagające dużego wysiłku.

Mimo że zauważamy, że starsza osoba ma trudności z żywieniem się i skupia się na sobie, nie oznacza to, że nie przejmujemy się tym problemem. Dlatego ważne jest, abyśmy zdawali sobie sprawę z potrzeby wsparcia, jaką ta osoba ma. Powinniśmy prowadzić rozmowy i zadawać pytania, tak jak zawsze. Zbyt duże naciskanie na temat choroby może jedynie utrzymać jej istnienie i zmuszać chorego do milczenia. Nie oznacza to jednak, że ignorujemy ten problem. Ważne jest, abyśmy rozumieli, że objawy mogą mieć głębsze podłoże, a osoba świadoma swojej choroby może odczuwać ulgę.