Rozwiązywanie zagadek cyklu ornitynowego

Istnieją także hipotezy, że połączenie L-ornityny z jej prekursorem (L-argininą) może mieć wpływ na budowę beztłuszczowej masy mięśniowej oraz postęp w sile zawodników podnoszących ciężary. Teza ta jednak nie jest całkowicie potwierdzona ze względu na brak wystarczającej ilości dowodów empirycznych. Może to być związane ze zmniejszeniem poziomu wcześniej wymienionego amoniaku w osoczu krwi, co prowadzi do poprawy wydajności organizmu. Do innych korzystnych efektów L-ornityny zalicza się możliwość przekształcenia w prolinę. Ta substancja jest niezbędna do produkcji kolagenu. Inne często wymieniane zastosowania obejmują skrócenie czasu leczenia oparzeń i gojenia ran. Na obecnym rynku suplementów L-ornityna występuje w formie: – monopreparatów; – suplementów zawierających asparaginian L-ornityny; – leków wspomagających funkcjonowanie wątroby; – odżywek przedtreningowych (gdzie zwiększa wykorzystanie L-argininy w syntezie tlenku azotu). Informacje dotyczące dawkowania L-ornityny są rozbieżne. Szacowana dawka L-ornityny w postaci chlorowodorku powinna wynosić od 2 do 6 gramów preparatu dziennie. Inne źródła podają, że typowa suplementacja powinna wynosić od 200 do 1500 mg na dobę. W przypadku wymienionych stanów letargicznych należy podawać porcję 40 g na dobę. Przeglądając różne fora dyskusyjne poświęcone suplementacji sportowej, można natrafić na interesujący fakt. Dzienna dawka L-ornityny w ilości od 4 do 5 g może być skutecznie wykorzystywana przez organizm do zwiększenia wydzielania hormonu wzrostu. W porównaniu do innych aminokwasów stymulujących ten proces (tj. tyrozyny i tryptofanu), L-ornityna jest związkiem biernym, nierywaliźującym z innymi substancjami.

Zazwyczaj jest dobrze tolerowana w połączeniu z wymienionymi substratami. Aby osiągnąć pożądany efekt, powinna być dostarczana organizmowi na czczo lub od 30 do 60 minut przed zaplanowanym wysiłkiem fizycznym. Nie należy zapominać, że przed suplementacją ornityną należy wykonać przynajmniej dwugodzinną przerwę od posiłku zawierającego duże ilości białka. Ornityna wykazuje bardzo dobrą zgodność z takimi substancjami jak arginina, cytrulina, glutamina lub lizyna. Ornityna jest przeciwwskazana dla osób z ciężką niewydolnością nerek, zaburzeniami metabolicznymi oraz nietolerancją fruktozy, jeśli występuje pod postacią granulatu. Do najczęstszych efektów ubocznych związanych ze stosowaniem zbyt dużych dawek ornityny należą biegunki, bóle brzucha, nudności, wymioty oraz wzdęcia. Preparat może czasami prowadzić do występowania bólów kończyn oraz reakcji alergicznych. Poza wspomnianą hepoprotekcyjną rolą ornityny, istnieją badania, które potwierdzają wpływ tego związku na sprawność układu nerwowego. Pierwsze doświadczenia zostały przeprowadzone na myszach, u których odnotowano większe panowanie nad sytuacją w momencie konfrontacji z nieprzyjemnymi doznaniami. Ze względu na brak wiarygodnego materiału badawczego, badania te nie zostały opublikowane. Z czasem rozpoczęto badania na ludziach. Wzięło w nich udział 24 mężczyzn w wieku od 30. do 60. roku życia. Uczestnicy zostali podzieleni na dwie grupy – kontrolną (przyjmującą placebo) i badawczą (stosującą przed snem 400 mg czystej ornityny). Wszyscy badani zostali dobrani na podstawie konkretnych objawów: nadmiernego uczucia zmęczenia oraz problemów ze snem, które wynikały z nadmiaru stresu. Wyniki eksperymentu potwierdzają korzystną rolę ornityny w przypadku problemów ze snem. Grupa przyjmująca testowany preparat szybciej zasypiała, sen był dłuższy, a sami uczestnicy wykazywali mniejsze zmęczenie i drażliwość. Przyczyną takich rezultatów był obniżony poziom kortyzolu, który jest hormonem stresu.