Ogromne mięśnie - dowiedz się więcej o tej chorobie!

Bigoreksja, także znana jako dysmorfofobia mięśniowa, jest klasyfikowana jako zaburzenie psychiczne. Ta dolegliwość dotyczy niemal 10% osób zajmujących się kulturystyką, a głównie mężczyzn. Badania naukowe wskazują, że początek bigoreksji zwykle występuje pod koniec okresu dojrzewania płciowego. Najczęściej ofiarami tej choroby padają osoby, które wcześniej miały do czynienia z problemami takimi jak otyłość, nadmierna chudość czy trudności społeczne (utrudnione kontakty z rówieśnikami lub poczucie odrzucenia). Dysmorfofobia mięśniowa jest także często spotykana u osób zmagających się z kłopotami w życiu osobistym, takimi jak zaburzenia w relacjach z partnerem lub rodziną bądź kompleksy związane z funkcjonowaniem w sferze seksualnej. Inny częsty czynnik prowadzący do rozwoju choroby to nadmiar stresu, który dodatkowo jest nasilany przez obecnie popularny kult doskonałego ciała.

Sercem bigoreksji jest ciągłe pragnienie doskonałej sylwetki. Początkowo, treningi są przede wszystkim skierowane na poprawę wyglądu i podniesienie samooceny. Niemniej jednak, problem pojawia się, gdy bigoreksi zaczynają tracić zmysł rozsądku, pozostając niezadowoleni ze swoich ciał mimo zauważalnych zmian. W rezultacie, rozwijają oni nałogowe nawyki treningowe, które charakteryzują się obsesyjnymi zachowaniami takimi jak nadmierna aktywność fizyczna i ograniczenia żywieniowe. Ważne jest także, że bigoreksi doświadczają zmian osobowości.

W większości przypadków mięśniaka, osoba dotknięta tym zaburzeniem może rozważać rozpoczęcie kuracji środkami wzmacniającymi. Mowa przede wszystkim o substancjach anabolicznych, które mają na celu pobudzenie wzrostu tkanki mięśniowej. Zazwyczaj są one dostępne tylko na receptę i ich stosowanie jest dopuszczalne wyłącznie po przeprowadzeniu badań medycznych, a zawsze pod stałą opieką medyczną. Niestety, osoby cierpiące na mięśniak często rozpoczynają samodzielne używanie sterydów anabolicznych i stosują środki o nieznanym pochodzeniu. Niestaranne manipulowanie poziomem testosteronu może prowadzić do zmian głosu, spowolnienia wzrostu włosów czy rozwoju ginekomastii, ale także do zaburzeń wzrostu, zaburzeń rytmu serca, udaru mózgu oraz problemów z potencją, które mogą prowadzić do bezpłodności.

Ludzie dotknięci bigoreksją zaczynają poświęcać swoje życie procesowi budowania coraz większej ilości mięśni, umieszczając ćwiczenia jako najwyższy priorytet. Osoby cierpiące na bigoreksję często ograniczają kontakty społeczne, a rozmowy często koncentrują się wyłącznie na modelowaniu sylwetki. Dysmorfia ciała jest często określana jako odwrotna anoreksja, choć w przeciwieństwie do niej nie niesie za sobą poważnych zagrożeń dla zdrowia. Obsesyjne myślenie o wyglądzie w połączeniu z ciągłym naciskiem społecznym i brakiem samozadowolenia mogą prowadzić do rozwoju stanów depresyjnych oraz zaburzeń lękowych, w tym paranoi. Osoby cierpiące na bigoreksję często wykazują emocjonalną niestabilność, przechodząc łatwo z nadmiernej euforii do głębokiej smutku, co może prowadzić do prób samobójczych. Ponadto, intensywne treningi oraz restrykcyjna dieta mogą prowadzić do stopniowego, choć z czasem dostrzegalnego (jednak nie dla chorego) wyniszczenia organizmu. Niedobory odżywcze prowadzące do awitaminozy, niedostatecznej ilości makro- i mikroskładników nie tylko doprowadzają do zmniejszenia masy mięśniowej, ale także do rozwoju wielu chorób metabolicznych.

Pokonanie bigoreksji opiera się głównie na prowadzeniu intensywnej terapii zachowania oraz farmakoterapii w momencie, kiedy pojawiają się objawy wskazujące na zaburzenia depresyjne. Dodatkowo, konieczne jest także sprawdzenie stanu narządów wewnętrznych, aby zapobiec ich uszkodzeniu w wyniku stosowania niedokarmiającej diety lub farmaceutyków. W przypadku stwierdzenia uszkodzeń, niezbędne są odpowiednie działania w celu przywrócenia równowagi organizmu.