Naturalne uzupełnienia diety, inaczej przyprawy – część druga

Czarny kmin, również znany jako Nigella sativa, to roślina należąca do rodziny jaskrowatych. Ten przyprawowy kmin pochodzi z terenów Iraku i Turcji, a obecnie jest coraz częściej uprawiany w basenie Morza Śródziemnego. Można go również znaleźć w regionach północnej Afryki i południowo-zachodniej Azji. W Polsce również istnieje uprawa czarnego kminku, głównie na południowych terenach. Zazwyczaj występuje w postaci drobnych ziarenek lub oleju. Zalety wykorzystania Nigella sativa są znaczne. Kmin może z powodzeniem być stosowany w okresie jesienno-zimowym ze względu na jego immunoprotekcyjne właściwości. Oznacza to, że stanowi naturalne wzmocnienie dla układu odpornościowego oraz jest skuteczny w leczeniu kataru i zatok. Osoby cierpiące na astmę oraz inne alergie z objawami związanymi z układem oddechowym również znajdą w nim skuteczne wsparcie. Ponadto, długoterminowe wykorzystanie oleju z czarnego kminku może poprawić wydolność płuc oraz hamować świszczący oddech. Warto zauważyć, że Nigella sativa podnosi poziom hemoglobiny i erytrocytów, obniża ciśnienie tętnicze oraz redukuje prawdopodobieństwo wystąpienia zakrzepów. Nasiona czarnego kminku mają wiele użytecznych właściwości. Działają nie tylko na układ oddechowy, ale także wykazują aktywność moczopędną, przeciwcukrzycową, przeciwbólową oraz przeciwnowotworową. Kmin pomaga w problemach trawiennych, przy zmianach trądzikowych oraz grzybicach skórnych. W przemyśle spożywczym stosuje się go jako przyprawę do aromatyzowania ciast, pieczywa oraz marynat.

Jest to kolejny rodzaj rośliny z grupy bylin, należącej do rozległej rodziny roślin imbirowych. Rośnie przede wszystkim w ciepłych, tropikalnych strefach Azji i Australii. Imbir nie jest rośliną dziko rosnącą, lecz uprawianą. Od wieków wykorzystywany jest w tradycyjnej medycynie chińskiej i indyjskiej. Najczęściej spożywanymi częściami są kłącza lub pionowe części korzenia. Roślina ta zawdzięcza swoje właściwości zdrowotne i organoleptyczne przede wszystkim obecności składników odżywczych pochodzenia roślinnego.

Ten okaz rośliny, który może osiągnąć wysokość aż do 90 cm, jest krzyżówką mięty zielonej i mięty nadwodnej. Powszechnie wykorzystywana nazwa mięta odnosi się do wszystkich odmian należących do rodziny jasnotowatych. Głównym i najbardziej powszechnym zastosowaniem mięty jest leczenie problemów z układem trawiennym. Zioło to pomaga zmniejszyć napięcie mięśniowe zarówno w żołądku, jak i w innych częściach przewodu pokarmowego. Jest to związane z mechanizmem blokowania kanałów wapniowych w mięśniach. Dzięki tym właściwościom mięta jest stosowana w celu łagodzenia wzdęć, niestrawności, nudności oraz wymiotów. W składzie mięty znajduje się mentol - ten olejowy składnik jest skutecznie wykorzystywany w leczeniu problemów z oddychaniem (np. przy inhalacji) oraz bólów głowy. Mięta jest również stosowana jako środek przeciwkaszlowy w leczeniu zapalenia oskrzeli. Do innych prozdrowotnych właściwości mięty możemy zaliczyć działanie przeciwutleniające, przeciwwirusowe, przeciwbakteryjne oraz owadobójcze.