Mała wielkość, duża pomoc - nasiona w diecie

Słonecznik to roślina zielna lub wieloletnia z rodziny astrowatych, obejmująca około 70 gatunków pochodzących głównie z terenów Ameryki. Charakteryzuje się on grubymi i sztywnymi łodygami oraz dużymi, żółtymi kwiatami. W większości przypadków stanowi roślinę ozdobną, wykorzystywaną przede wszystkim do produkcji tłuszczu. Nasiona słonecznika są bogatym źródłem jednonienasyconych i wielonienasyconych kwasów tłuszczowych, które mają wiele korzyści zdrowotnych, w tym obniżanie ciśnienia krwi i poziomu trójglicerydów, zapobieganie arytmii serca oraz normalizowanie poziomu całkowitego cholesterolu i obniżanie stężenia frakcji LDL. Nasiona słonecznika są także źródłem błonnika, który wywiera korzystny wpływ na funkcjonowanie układu pokarmowego, a w połączeniu z kwasami tłuszczowymi jest doskonałym środkiem do kontroli masy ciała. Słonecznik jest także źródłem wielu innych cennych składników odżywczych, takich jak witaminy A, D, E oraz witaminy z grupy B (szczególnie B2, B3, B5, B6), a także pierwiastki cynk, miedź, potas, selen, wapń, fosfor, magnez i żelazo. Nasiona słonecznika są często wykorzystywane w kuchni, szczególnie w owsiankach, musli, jogurtach, sałatkach, kanapkach, dressingach oraz w zarówno słodkich, jak i obiadowych daniach.

Dynia stanowi część rodziny dyniowatych, której owoce są jadalne i mogą osiągać masę do 200 kg. Warzywa te znajdują głównie zastosowanie w kuchni, jednak istnieją odmiany uprawiane przede wszystkim ze względów dekoracyjnych. Nasiona dyni charakteryzują się obecnością wielu cennych cech. Podobnie jak w przypadku słonecznika, są to źródła niezbędnych nienasyconych kwasów tłuszczowych, które stabilizują profil lipidowy naszego organizmu, biorą udział w syntezie witaminy D oraz są składnikiem ścian komórkowych i odpowiadają za transport w reakcjach enzymatycznych. W składzie nasion dyni znajdują się różne pierwiastki i witaminy, takie jak B1, B2, B3, B9, A, C, E, cynk, fosfor, magnez, potas, selen, mangan, wapń, żelazo, lecytyna i kukurbitacyna. Kukurbitacyna jest toksyczna dla drobnoustrojów lub mikroorganizmów, dlatego nasiona dyni są zalecane w przypadku problemów z układem pokarmowym lub pasożytów trawiennych. Nasiona dyni są również stosowane w terapiach urologicznych, ponieważ redukują ilość wydalanego z moczem kwasu szczawiowego i zapobiegają powstawaniu kamieni nerkowych. Nasiona te mają także korzystny wpływ na stan skóry, włosów i paznokci, ponieważ zawierają beta-karoten, cynk i selen. Dynia jest produktem o niskiej zawartości kalorii – porcja 100 g zawiera mniej niż 30 kilokalorii.

Morela jest wiele lat żyjącą rośliną, która należy do rodziny różowatych i pochodzi z Azji, z terenów Chin, Kirgistanu oraz Korei. Roślina ta głównie znajduje zastosowanie w kuchni jako surowy owoc lub podstawa do przygotowania dżemu, kompotu lub marmolady. Morele są doskonałym źródłem substancji antyoksydacyjnych, takich jak ß-karoten, witamina C oraz witamina E. Owoce moreli, zwłaszcza suszone, zawierają także cenne substancje mineralne, jak na przykład potas, wapń, magnez, żelazo czy fosfor. Wśród innych korzystnych substancji znajdujących się w morelach wymienia się błonnik pokarmowy, który przyczynia się do prawidłowego funkcjonowania przewodu pokarmowego, regulacji metabolizmu lipidów oraz zapobieganiu nagłym wzrostom poziomu glukozy. Warto także zwrócić uwagę na jedną szczególnie interesującą substancję występującą w morelach. Mowa tutaj o amigdalinie. Substancja ta, również znana jako witamina B17, jest organiczny związek z grupy glikozydów. Można ją znaleźć również w nasionach takich roślin jak czeremcha, migdałowiec, pigwa czy w owocach takich drzew, jak brzoskwinia, śliwa czy wiśnia. Jej charakterystyczną cechą jest gorzki smak oraz aromat, który jest nadawany pestkom. W organizmie człowieka rozkłada się ona na trzy mniejsze związki: aldehyd benzoesowy, cyjanowodór oraz glukozę. Drugi z wymienionych związków jest substancją silnie trującą i może prowadzić do zatruć w trakcie przyjmowania witaminy C. Wracając do amigdaliny, na początku XX wieku dr Ernst Theodore Krebs (twórca słynnego cyklu przemian chemicznych) założył, że amigdalina może być skutecznym środkiem w walce z chorobą nowotworową. Teoria ta zakładała, że uwalniane w chorej komórce toksyczne substancje niszczą komórki chorobowe, a zawarty w komórkach zdrowych enzym (rodanaza) neutralizuje szkodliwe działanie witaminy B17, rozkłada ją do postaci cukru. Brak jednak badań, które potwierdzałyby wiarygodność tej teorii.