Zjawisko pamięci mięśniowej

Przebadane przemiany leżą w centrum procesu, który został dokładnie zbadany przez lekarzy sportowych. Wyjaśnienia profesjonalistów skupiają się na tym, że pamięć mięśniowa jest rezultatem: przyspieszenia pracy komórek nerwowych motorycznych; pojawienia się nowych synaps, czyli elementów kontaktowych komórek nerwowych, dzięki którym procesy transmisji sygnałów nerwowych są także szybsze; poprawy funkcjonowania kory ruchowej, co w konsekwencji prowadzi do zwiększenia liczby naczyń krwionośnych, które ją odżywiają. Rekonstrukcja dotyczy także samych komórek mięśniowych, gdzie kluczem do zmian jest zwiększenie ilości jąder w komórkach wielojądrowych tkanki mięśniowej - to jest spowodowane tym, że stałe wysiłki fizyczne, które systematycznie oddziałują na włókna mięśniowe, wymagają produkcji większej ilości skurczowych struktur białkowych - aktyny i miozyny. Proces mitozy zwiększa liczbę jąder komórkowych i aktywuje proces hypertrofii.

Dzięki pamięci mięśniowej, jak wcześniej wspomniano, ogólna wytrzymałość siłowa jest szybko przywracana. To zdolność do wytwarzania odpowiedniej ilości ATP, którą organizm wytwarzał wcześniej. W trakcie intensyfikacji wysiłku fizycznego, proces oddychania wewnątrzkomórkowego zostaje nasilony, co prowadzi do wzrostu syntezy białek ATP, które odpowiadają za procesy glikolizy i glikogenogenezy (dostarczanie energii organizmowi). W uproszczeniu, pamięć mięśniowa umożliwia organizmowi stymulowanie wykorzystania stałych rezerw mięśniowych, co prowadzi do zwiększenia budowy tkanki mięśniowej oraz do długotrwałego zapotrzebowania na ATP.

Według powyższych danych, wspomnienie mięśniowe umożliwia mięśniom zapamiętywanie konkretnych ruchów ciała, które są zapisywane na określonym poziomie psychofizycznym i działają dalej bez świadomej interwencji człowieka. Mięśnie zapamiętują określone wzorce skurczy mięśniowych podczas wykonywania ćwiczeń, a jeśli ktoś regularnie powtarza dany ruch, wówczas w rzeczywistości uczy swoją korę mózgową wykonywania skomplikowanych ruchów koordynacyjnych z minimalnym udziałem. Sterowanie tymi funkcjami zajmuje się kora ruchowa mózgu, a gdy ruch-wzorzec zostanie zapamiętany przez korę ruchową, jest przekazywany do jąder podkorowych znajdujących się głęboko w mózgu. Dlatego możliwe jest, by człowiek mógł wykonywać skomplikowane ruchy koordynacyjnie, myśląc o całkiem innym temacie. Istnieje wiele niezgodności dotyczących lokalizacji wspomnienia mięśniowego, ale większość źródeł wskazuje, że nie przebywa ono w samej tkance mięśniowej, ale w układzie nerwowym, który kontroluje funkcjonowanie mięśni. Wspomnienie mięśniowe nie jest przechowywane bezpośrednio w mięśniach, ale w motoneuronach gamma, które umożliwiają zachodzenie wszystkich procesów motorycznych i utrzymują napięcie mięśniowe. Motoneurony gamma kontrolują napięcie mięśniowe za pomocą włókien mięśniowych wrzecionowatych, a gdy mięśnie rozciągają się zbyt szybko lub zbyt mocno, włókna mięśniowe wrzecionowate wysyłają impulsy przez neurony czuciowe do rdzenia kręgowego. Neurony czuciowe wywołują odruch wolnych motoneuronów LMNs, które wysyłają sygnał, powodujący skurcz zwykłych włókien mięśniowych oraz ich synergistów. W skrócie, podczas wykonywania każdego ćwiczenia następuje przepływ informacji między mózgiem a włóknami mięśniowymi, które przekazują informacje o wykonanej pracy, obciążeniu zewnętrznym, liczbie powtórzeń i tym podobnych do mózgu, który uporządkowuje, zapamiętuje i przechowuje wszystkie te dane, tworząc wspomnienie mięśniowe.