Sarkopeniczna otyłość – współwystępujący u seniorów zespół utraty masy mięśniowej przy nadmiernej tkance tłuszczowej

Sarkopeniczna otyłość stanowi złożony stan patofizjologiczny, który rozwija się wraz z procesem starzenia i charakteryzuje się paradoksalnym współistnieniem dwóch przeciwstawnych zjawisk: progresywnego wzrostu ogólnej masy ciała – głównie na skutek akumulacji tkanki tłuszczowej – oraz równoczesnej degeneracji tkanki mięśniowej, objawiającej się zmniejszeniem zarówno beztłuszczowej masy mięśniowej, jak i ich funkcjonalnej wydolności. Rozpoznanie tego zespołu opiera się na spełnieniu ściśle określonych kryteriów diagnostycznych, wśród których wyróżnia się: wskaźnik masy ciała (BMI) przekraczający próg 35 kilogramów na metr kwadratowy, procentową zawartość tkanki tłuszczowej powyżej 35% całkowitej masy organizmu, indeks tkanki tłuszczowej wynoszący minimum 9,5 kg/m², przy jednoczesnym obniżeniu wskaźnika masy mięśni szkieletowych poniżej wartości odpowiadającej dwóm odchyleniom standardowym od średniej referencyjnej dla grupy wiekowej 18–39 lat.