Karp - cechy, wartości odżywcze, hodowla, wybór i przygotowanie

Jedna z najważniejszych zalet hodowli karpi jest ich tolerancja i niskie wymagania. Dlatego był to bardzo popularny gatunek ryby już w PRL-u. Jego łatwa dostępność przyzwyczaiła Polaków do smaku i specyfiki tej odmiany, dzięki czemu obecnie dostrzegamy wiele wariantów nie tylko świątecznych potraw z karpiem. Wbrew powszechnej opinii, karp nie jest rybą autochtoniczną. Pierwotnie występował w zlewiskach mórz Czarnego, Kaspijskiego i Aralskiego, a najwcześniej został oswojony w Chinach, gdzie był hodowany jeszcze przed naszą erą. Obecnie występuje prawie wszędzie na świecie zarówno w hodowlach, jak i w wodach otwartych, a jego naturalnym habitatem są stawy, jeziora nizinne, głębokie rzeki, starorzecza lub tereny zalewowe. Karpie mogą być uznawane za szkodniki, ponieważ zostały celowo wprowadzone do ekosystemu polskich stawów i rzek, a ich wyjątkową cechą jest sposób zdobywania pożywienia. Karpie pobierają pokarm z dna zbiorników wodnych, jedząc prawie wszystko, co napotkają, co powoduje eutrofizację, czyli nadmierne nagromadzenie się materii organicznej, wpływając na zakłócenie i pogorszenie stanu naturalnego ekosystemu wodnego.

Ogromny potencjał i niewielkie wymagania tych ryb doprowadziły do znaczącego rozwoju przemysłowej hodowli karpi. W celu zwiększenia zysków, hodowla odbywa się w bardzo szybkim tempie. W tym celu wykorzystuje się wysokoenergetyczne pokarmy, zawierające składniki genetycznie zmodyfikowane (głównie soję), z dodatkami antybiotyków i mączek kostnych. Ryby uzyskane w ten sposób mogą osiągnąć cenę nawet poniżej 10 zł za kilogram. Hodowane są w zbiornikach z zamulonym dnem, które w przypadku lepszych hodowców jest zabezpieczone, np. żwirem, tak aby nie było zamieniane zbyt mocno. Karpie hodowane w ten sposób mają niewiele wspólnego z naturalnymi rybami i ich smak oraz zapach pozostawiają wiele do życzenia. Przed zakupem powinniśmy rozważyć, czy nie lepiej zapłacić nieco więcej i cieszyć się jego prawdziwym smakiem, niż znieść nutę mułową, która jest bardzo trudna do usunięcia. Najlepiej kupować mniej duże okazy (1,5 kg) w wieku około 3 lat. Mniejsze będą zawierały nadmierną ilość ości, większe natomiast są bardziej tłuste. Kształt karpia: garbaty lub podłużny oraz rodzaj łuski itp. Zależy wyłącznie od jego gatunku, a sposób hodowli nie wpływa na te cechy.

Mięso karpia uznawane jest za średnio tłuste, zawierające około 5-6% tłuszczu, z których ponad 80% stanowią jedno- i wielonienasycone kwasy tłuszczowe. Ilość nienasyconych kwasów tłuszczowych z rodziny omega-3 i 6, podobnie jak w przypadku wszystkich ryb słodkowodnych, jest mniejsza w porównaniu z tłustymi rybami morskimi, jednakże jednocześnie jest znacznie wyższa niż w mięsie zwierząt stałocieplnych, w szczególności ssaków. Zawartość pełnowartościowego białka wynosi średnio 17%, którego współczynnik przyswajalności przez organizm ludzki jest jednym z najwyższych. Mięso karpia jest także źródłem witamin A i D, witamin z grupy B (B1, B6, B12 oraz PP) oraz kwasu foliowego. Zawiera również minerały, takie jak: potas, fosfor, sód, wapń i żelazo. Należy pamiętać, że wartości odżywcze karpia zależą od tego, czym był karmiony. Karp nie może rosnąć zbyt szybko, ponieważ dobra ryba powinna być karmiona przez trzy sezony naturalną paszą (tak długo trwa optymalny cykl hodowlany karpia).

Idealny surowiec w postaci karpia powinien charakteryzować się szeregiem cech odróżniających go od mniej wartościowych odmian. Pochodzenie i wiek nie mogą być zbyt zaawansowane, ponieważ może to negatywnie wpłynąć na proporcje tłuszczu do mięsa, które zwiększają się wraz z wiekiem. Karp powinien prezentować żywotny wygląd, z brązowo-żółto-niebieską łuską oraz gładką i wilgotną skórą, pozbawioną uszkodzeń, plam lub śluzu. Mięso powinno być sprężyste i zwarte. Jeśli nie jest to w ten sposób, świadczy to o jego niskiej jakości. Cena nie powinna być zbyt niska, ponieważ dobre ryby nie są hodowane za kilka złotych. W związku z tym, unikajmy tanich ryb, które najprawdopodobniej nie były odpowiednio karmione. Zbytnią oszczędność może pogorszyć nasz wieczór i chęć do dalszego spożywania karpia. Wielkość sztuki powinna wynosić od 1,2 do 1,5 kg, aby najlepiej sprawdzać się w kuchni. Przechowywanie pływającego spokojnie na dnie zbiornika z czystą i przejrzystą wodą jest najlepszym rozwiązaniem.

Ten wspaniały gatunek ryby może być przygotowany w wielu sposobów, a najbardziej popularną metodą jest wciąż nadal nadziewany karp oraz karp w galarecie. Jednakże możliwe jest również parzenie, duszenie, smażenie, pieczenie lub grillowanie. Wszystko zależy od naszej kreatywności i pomysłowości w kuchni. Jest to łaskawy surowiec, gdyż łączy się z wieloma potrawami i my sami decydujemy, z czym możemy go podać. Istnieją różne metody pomagające pozbyć się charakterystycznego zapachu błota: od moczenia w mleku z pieprzem lub czosnkiem, przez posmarowanie solą, aż do obłożenia cebulą na noc. Kupując karpia, pamiętajmy o najważniejszej kwestii, czyli odpowiednim surowcu. Nie wahajmy się zapytać sprzedawcy o pochodzenie ryby, pamiętając, że dobra ryba nie może być wyhodowana w ciągu dwóch lat. Ryby trzyletnie, karmione optymalną mieszanką zbóż, odwdzięczą się prawdziwym smakiem karpia oraz większą wartością odżywczą.