Cel angielskich roślin – właściwości lecznicze, zastosowanie... Syrop z angielskiej rośliny

Źródłem celtyckiego ziela jest korzennik lekarski, znany również jako pimenta lekarska (Pimenta officinalis). Surowcem jest jego owoc, określany jako Fructus Pimentae. W potocznym języku przyprawę tę nazywa się pieprzem jamajskim lub pimpento. Dojrzałe owoce mają kulisty kształt, ciemnobrązowy kolor oraz charakterystyczną, kolistą obrączkę na szczycie. Ich aromat łączy nuty goździków, cynamonu i pieprzu, co sprawia, że celtyckie ziele jest uważane za "wszystkie przyprawy" [1].

Ten gatunek reprezentuje wiecznie zielone drzewo, którego pochodzenie sięga środkowej części Ameryki i karaibskich wysp. Współcześnie owoce są również pozyskiwane z upraw w rejonach takich jak Indie czy Półwysep Indochiński. Roślina angielska rozwija się na glebach bogatych w wapń lub boksyt, a pierwsze plony można uzyskać dopiero po upływie co najmniej siedmiu lat od zasadzenia. Przyprawa jest zbierana wraz z całym owocostanem, po czym poddawana jest procesowi suszenia, co umożliwia zachowanie jej aromatu przez dłuższy czas [1].

Te owocowe składniki są bogatym źródłem lotnych olejków eterycznych, w tym eugenolu, karionefenu, metyloeugenolu, cyneolu i linalolu. Ponadto zawierają flawonoidy, proantocyjanidyny, katechiny oraz olejki eteryczne. Jako surowiec olejowy wykazują działanie drażniące i odtruwające. Mają zdolność rozluźniającą na mięśnie gładkie oraz pobudzają sekrecję soków trawiennych. Mogą również wywierać działanie obniżające ciśnienie krwi, przeciwbólowe, a także przeciwnowotworowe, szczególnie w przypadku raka prostaty i piersi [1].

Warto rozważyć zastosowanie tego dodatku aromatyzującego w przypadku dolegliwości brzusznych, na przykład jako składnik gorącej herbaty. Działa łagodząco poprzez rozluźnianie mięśni gładkich lub wspomaganie procesu trawienia, w zależności od przyczyny dyskomfortu. Niemniej jednak, w niektórych przypadkach może nasilać ból brzucha. Ze względu na obecność olejków eterycznych, przy nadmiernym spożyciu, może działać drażniąco w obecności stanów zapalnych lub owrzodzeń w układzie pokarmowym [1].

Ta przyprawa może być wykorzystywana w przypadku pierwszych objawów infekcji, takich jak nieżyt nosa lub ból gardła. Można ją dodawać do gorących napojów, na przykład do herbaty. Kobiety w ciąży, karmiące piersią oraz podczas miesiączki powinny unikać potraw i preparatów mocno przyprawionych tym ziołem, ze względu na jego drażniący wpływ na dno miednicy mniejszej. Ponadto, przyprawa ta wykazuje łagodny efekt rozluźniający na mięśnie gładkie, w tym układu trawiennego. Dodatkowo, wspomaga proces trawienia, dlatego warto ją stosować przy ciężkostrawnych posiłkach. Aby zachować jej właściwości lecznicze, należy ją przechowywać w odpowiednich warunkach, np. w szczelnie zamkniętym pojemniku i chronić przed wysokimi temperaturami oraz promieniowaniem UV [1].

Wartościowe składniki ziela angielskiego można wykorzystać na różne sposoby, w tym poprzez dodawanie go do potraw lub napojów, a także poprzez przetworzenie na syrop. Dzięki obecności cukru, słodki smak syropu łagodzi intensywny aromat ziela, który nie jest ceniony przez wszystkich konsumentów.

Syrop z ziela angielskiego to aromatyczny napój o korzystnym wpływie na zdrowie. Składniki: 500 ml wody, 200 g cukru, 10 goździków, 4 laski cynamonu, 16 ziaren kardamonu, 30 g obranego i pokrojonego imbiru, ½ gałki muszkatołowej, 10 ziaren angielskiego ziela. Przygotowanie: Wszystkie składniki umieścić w garnku i gotować na małym ogniu przez 30-40 minut. Następnie wyłączyć kuchenkę, przykryć garnek i odczekać 30 minut. Odcedzić syrop przez sito do czystej butelki. Przechowywać w chłodnym miejscu. Syrop z ziaren angielskiego wymaga zmielenia ziaren w moździerzu, zagotowania wody, dodania przypraw i cukru, a następnie gotowania do uzyskania gęstej konsystencji. Przechowywać w lodówce. Ziele angielskie jest cennym dodatkiem do potraw, poprawiającym trawienie, łagodzącym skurcze mięśni gładkich i wspierającym układ oddechowy.